Végül

Een middernachetlijke sigaret irriteert de keel, het koude licht van een lantaren wordt weerkaatst door het raam, een oud diploma aan de muur, in een bed een man met gerimpeld gezicht die de slaap niet kan vatten. De andere helft van het huwelijksbed vertoont al lang niet meer de tekenen dat er eens een -inmiddels begraven- vrouw lag en de vreemde jonge man in rubberlaarzen gaat slapen op de divan in een andere kamer. Dit is de eerste nacht dat de man niet meer werkt. Het begin van een afrelening: wat heeft hij tot nu toe gedaan en wat zal hij in de toekomst doen? Het diploma en een foto wijzen op de belangrijke periode die hij niet alleen meemaakte maar waar hij een actief aandeel in had. Hij was een van de 500 tijdens het historische moment waarop de leiders hen meedeelden: de fabrieken in Hongarije zijn voortaan eigendom van de staat. Hij werd tot directeur benoemd, maar leidde de fabriek niet lang. Binnen vier jaar was hij vervangen en kreeg hij steeds minder belangrijke posten en nu, 60 jaar oud, trekt hij zich terug als toezichthouder op het voorkomen van bedrijfsongevallen. Hij gebruikt zijn eerste vrije dag om een wandeling te maken. De woorden van een ironisch wijze pensioengenieter in een park beangstigen hem. Hij probeert zijn oude vrienden te ontmoeten, maar hij raakt onthutst door hun enghartigheid en de manier waarop die onderstreept hoe bevooroordeeld ze vroeger al waren. Hij bezoekt een van zijn succesvolle vrienden, die met de nieuwe tijd en de eisen die deze stelt mee is kunnen gaan. De vriend bespaart hem de waarheid niet: hij legt hem uit dat hij de veranderingen niet bij heeft kunnen houden en dat het nu te laat is. Na hert verleden volgt de confrontatie met zijn zoon en met de vriendin die de zoon zich heeft gekozen…