Au long de rivière fango

In het algemeen kan men zeggen dat het gaat om een jonge man die op zijn tweede door zijn moeder is verlaten en die naar haar op zoek gaat om kost wat kost de familiebanden te herstellen. Maar zijn moeder voelt niet direct de behoefte om van deze jongman van twintig jaar die ze niet kent te houden, al wil ze het best proberen. Zo ziet het verhaal er voor een buitenstaander uit, en zo is het te fragmentarisch om juist te zijn. Om een beter inzicht te hebben, zou men de actie per persoon moeten bekijken, hetgeen uiteraard evenveel gebeurtenissen als personen oplevert, en evenveel verschillende ‘kleuren’: western, mélodrama, science fiction, maatschappelijke studie, landelijk drama etcetera.
Het tijdperk is niet duidelijk aangegeven. Het zou in de middeleeuwen, onze tijd, het jaar 2586 of zelfs het jaar 0 allemaal kunnen gebeuren. De mensen leven binnen een vorm van zelfbestuur zonder hierarchie. Twee indringers komen hen onderhouden over een zogenaamd geluk, over de welvaart van de geciviliseerde wereld die weinigen onder hen hebben gekend omdat ze die wereld langer dan twintig jaar geleden de rug toekeerden en omdat het grootste deel van de bevolking erg jong is. Tegenover deze twee vreemdelingen kennen de bewoners de liefde, het wantrouwen, de tederheid, de onverschilligheid of de verachting en ze reageren zoals een organisme reageert tegen een bacterie: door zich er van te ontdoen zonder er in te slagen zelf helemaal intact te blijven. Dat is wat gebeurt tijdens 36 uur langs de rivier Fango.

Een kleine gebruiksaanwijzing:
Het is echt nodig dat men van de Fango houdt. Zij is het enige wat ons overblijft aan moois, aan puurs. Ik bedoel de rivier. De film. Een western zonder wapens, zonder cowboys, zonder kuddes, zonder rails, zonder rechters. Maar toch een western, met mensen die liefhebben, grappen maken, eten en huilen, die zich verdedigen. Deze film is geen ode aan het ’terug naar de natuur’. Hij heeft geen boodschap, politiek noch anerszins, geen echte levensfilosofie. Ik vertel een verhaal, ik preek niet. Wat me interesseert is de ambivalentie van goed en kwaad in het gedrag van mensen wanneer ze door het ontbreken van wetten (dus sancties) niet door zogenaamde morele waarden in hun keuzen worden geleid.
(Sotha)