Dariush Mehrjui

Dariush Mehrjui

Still: The Cow
Dariush MEHRJUI (1939, Iran) is considered a pioneer in Iranian cinema. From an early age, Mehrjui spent a lot of time at cinemas and was influenced by Italian neorealism and classical filmmakers like Eisenstein and Griffith. After moving to California in 1959 to study film and philosophy at UCLA, Mehrjui decided to come back to Tehran in 1965 and made his first feature, Diamond 33 (1966). His second film, The Cow (1969), brought him national and international acclaim, winning several awards at major festivals including the FIPRESCI prize at Venice in 1971. This film is regarded as a starting point of the Iranian New Wave, one of the remarkable cinematic movements of the 20th century. During his career, Mehrjui continued to make a diverse array of films that have been screened worldwide and have gathered multiple awards.

Filmography

Almaas 33/Diamond 33 (1966), Gaav/The Cow (1969), Postchi/The Postman (1970), Agha-ye hallou/Mr. Naive (1970), Isar (1976, short doc), Enfagh (1977, short doc), Peyvand-e kolye (1978, short doc), Orjans-e Tehran (1978, short), Dayereh mina/The Cycle (1978), Hayate poshti madreseye adl-e afagh (1980), Voyage au pays de Rimbaud (1983), Shirak (1988), Ejerah-nessheenha/The Lodgers (1990), Hamoun (1990), Baanoo/ The Lady (1992), Sara (1993), Pari (1995), Leila (1997), Derakhte golabi/The Pear Tree (1997), The Mix (2000), Tales of an Island (2000, segment: Dear Cousin Is Lost, Bemani/To Stay Alive (2002), Mehman-e maman/ Mum's Guest (2004), Fereshte va farsh (2006, short), Santouri (2007), Persian Carpet (2007, doc, segment: The Carpet and the Angel), Tehran, Tehran (2010, co-dir), Aseman-e mahboob/Beloved Sky (2011), Hame-dana (2011, doc), Narenji Poush/Orange Suit (2012), Che khoobe ke bargashti/Good to Be Back (2013), Ashbah/Apparition (2014)

More info: Wikipedia, Dariush Mehrjui

Dariush Mehrjui op IFFR

Dayereh mina

Dayereh mina

Dayereh Mina is een voor Perzië verboden film. Onmiddelijk nadat de film gemaakt was greep de censuur in en sindsdien wordt de film geboycot. De reden daarvan is ongetwijfeld het feit dat in Dayereh Mina niet bepaald een rooskleurig beeld van Iran wordt gegeven, dat de sjah en zijn regering graag naar buiten toont. Dat er evenwel wat mis is in Iran bemerkt men regelmatig uit krantenberichten over onlusten en over acties in Europa en Amerika van gevluchte studenten. Mehrjui gaat in zijn film niet direkt in op de politieke toestand, maar geeft ons een beeld van de sociale ellende waarin veel Perzen verkeren. Ellende die wel de voedingsbodem is voor de ontevredenheid. Dayereh Mina geeft een zeer ongeflatteerd beeld van de situatie, waarin de minsten van de sjah's onderdanen verkeren. De hoofdpersoon uit de film brengt zijn oude zieke vader naar de grote stad. Rondon het ziekenhuis komt hij in contact met de louche handelaren die geld verdienen met het kopen van geïnfecteerd bloed van dronkaards, junkies, zieken en armen. En niet gehinderd door morele overwegingen leert de jongen al snel ook andere methoden om rijk te worden ten koste van hen die het nog minder hebben dan hizelf. Het is de bittere parabel over de onvermijdelijke corruptie van onschuld in een niet-bevoorrechte samenleving.

Dariush Mehrjui
  • 95'

  • Iran

IFFR 1978