Interviews

You can see fairytales everywhere.

Written by Hugo Emmerzael

In Johannes Nyholm’s second feature film a couple in mourning are launched into a seemingly endless series of nightmarish scenarios. The Tiger competition film Koko-di Koko-da combines folkloristic horror, creepy nursery rhymes and traditional shadow puppetry to illustrate their despair. “Even though Koko-di Koko-da is mainly about hope,” the Swedish filmmaker assures us.

Koko-di Koko-da is a rhyme from an old nursery rhyme. “I used to whistle that a lot as a young boy,” says Nyholm about where he got the film’s title. “It was a popular tune. Magical even, it’s a true earworm. And that is what makes it creepy too: there’s this morbid undertone. The ryhme is circular so you can repeat it for ever. Just like my film really.” It is indeed just as if Nyholm is describing his second feature film, a creepy fairytale about a couple in mourning that ends up trapped in an endless series of nightmares in the woods at night.

They go camping to relieve their trauma – they’ve never gotten over losing their daughter three years before – but in the depths of the night, these very thoughts seem to come to life. Almost horror, yet not quite. Nyholm explains: “The film is like a claustrophobic nightmare you can’t escape, like that nagging thought that won’t leave your mind. Koko-di Koko-da is sometimes ugly and brutal, even though it is mainly about hope, about discovering freedom. So the terrifying moments are balanced by plenty of poetic ones.”

Fairytales are everywhere

Net als in zijn vorige speelfilm The Giant (IFFR 2017) koppelt Nyholm hier fantasie-elementen aan realistisch drama. “Ik doe dat niet eens bewust, maar dit is blijkbaar hoe ik in elkaar zit”, bekent de Zweedse filmmaker. “Ik ben geïnspireerd door de verhalen en sprookjes uit mijn jeugd, met name de magische ondertonen in die verhalen. Daarom speel ik zelf ook met het contrast tussen sprookje en realiteit. Sprookjes zijn overal en je kunt overal een sprookje in zien. Ik denk dat het belangrijk is om die magie naar onze echte wereld te brengen.”

Ik wilde vroeger goochelaar worden of clown. Als regisseur kan ik nu beide zijn.” – Johannes Nyholm

In Koko-di Koko-da doet Nyholm dat mettraditioneel schimmenspel. De filmmakerspeelt en filmt die schaduwspelen zelf, om nieuwe perspectieven aan het verhaal toe te voegen: “Poppenspel en animatie leent zich voor het vertellen van een verhaal op een meer abstracte of tijdloze manier. Ik wil namelijk niet dat dit verhaal gaat over slechts één stel. Het moet gaan over alle stellen.”

Het is alsof Nyholm allemaal filmstijlen, vormen en verhalen uit een toverhoed goochelt om precies dat idee in Koko-di Koko-da tot leven te laten komen. “Toevallig wilde ik vroeger een goochelaar worden, of een clown. Als regisseur kan ik nu beide zijn.”

Photo in header: Johannes Nyholm