Zhou Tao: Tijdbewaker

De tijd is onmiskenbaar aanwezig in Zhou Tao’s filmische video’s. Dit internationaal voor het eerst vertoonde, uitvoerige overzicht van videowerken dat de volledige filmcarrière van de Chinese kunstenaar omspant, laat zien hoe hij de tijd probeert te ontwrichten vanuit onze alledaagse menselijke ervaring. Onder een hemel die door een neonwaas van stadslichten gekleurd is, toont hij ons een wereld waarin mensen, maar ook dieren, architectuur en natuur elk hun eigen kijk bieden op het verstrijken van de tijd.

Filosoof Henri Bergson omschreef onze verschillende individuele belevingen van tijdsduur met de metafoor van een suikerklontje dat in water valt; iedereen heeft een andere interpretatie van het exacte moment waarop de suiker volledig is gesmolten. In zijn geduldige, sfeervolle video’s is het of Zhou dit experiment uitvoert, maar ons vraagt onze aandacht te verleggen van het suikerwater naar de manieren waarop we gezamenlijk stilstaan bij de tijd.

Tijdzones zonder tijdverschil

Van gechoreografeerde groepschants die het begin van de werkdag inluiden in Chinese bedrijven tot een bol touw die het spoor volgt van de tijd die de kunstenaar in zijn tijdelijke appartement in New York doorbracht, onthult Zhou’s vroege videowerk de absurditeit van tijd in zijn geordende, vertrouwde vorm. In latere jaren kiest hij een andere benadering en wordt het videoformat van instrument van kritiek een instrument van ontdekking, waarmee hij nieuwe visuele mogelijkheden van de beleving van tijd verkent. Zhou voegt verschillende locaties en seizoenen samen en zijn naadloze montage maakt onmogelijke sprongen in de tijd mogelijk. Van Parijs, Bangkok en New York, waar hij artist in residence was, tot Guangzhou, waar hij woont en werkt, laat hij de toeschouwer verschillende, elkaar snel opvolgende tijdzones ervaren zonder jetlag. Als we net beginnen te wennen aan de onregelmatige stroom van zijn werk, last Zhou onverwachte handelingen in – sommige gespeeld en andere toevallig vastgelegd – en zet hij ons op het verkeerde been met de onderbreking van een moment. Privé en openbaar, het echte en het gespeelde en het menselijke en niet-menselijke bestaan allemaal naast elkaar in Zhou’s gedecentreerde composities, waarin geen enkel perspectief de voorkeur krijgt. In dit unieke evenement, waar de kunstenaar zelf bij aanwezig is, wordt het tijd dat we onze zintuigen afstemmen op de wereld zoals Zhou Tao die ziet.

Tekst: Julian Ross