Rainer Werner Fassbinder

Rainer Werner Fassbinder

Still: Angst essen Seele auf
Rainer Werner FASSBINDER (1946-1982, Germany) was a prolific director, playwright and actor, and considered one of the most important filmmakers of the New German Cinema movement. Fassbinder studied drama at the Fridl-Leonhard Studio in Munich and, after getting turned down from Berlin Film School, became a member of the Munich Action-Theater in 1967. After several years of working and performing with Action-Theater and its follow-up Anti-Theater, he began focusing on directing films. He made his first feature film Liebe ist kälter als der Tod in 1969, premiering at Berlin Film Festival. Regularly working with the same actors and crew and often using the first take allowed him to film at a high pace, completing several films per year. His first international success came with Händler der vier Jahreszeiten (1972). In 1974, he released Angst essen Seele auf, widely regarded as his masterpiece. The film was nominated for the Palme d’Or in Cannes, and won the Silver Hugo at Chicago International Film Festival. Its success allowed Fassbinder to make a number of high-budget international productions, including Despair (1978), his first English-language film. The film earned him his second Palme d’Or nomination. That same year, he achieved his biggest commercial succes with Die Ehe der Maria Braun, which was a hit with both German and foreign audiences. It was the first of his BDR trilogy, which also consisted of Lola (1981) and Die Sehnsucht der Veronika Voss (1982). In 1982, he passed away while working on Rosa L., which remains unfinished. His final film Querelle was released a few months after the director’s death.

Filmography

This Night (1965, short), Der Stadtstreicher/The City Tramp (1965, short), Das kleine Chaos/The Little Chaos (1966, short), Liebe ist kälter als der Tod/Love is Colder Than Death (1969), Katzelmacher (1969), Götter der Pest (1969), Der amerikanische Soldat/The American Soldier (1970), Das Kaffeehaus (1970), Die niklashauser Fahrt (1970), Rio das Mortes (1970), Whity (1970), Warum lauft Herr R. Amok?/Why Does Herr R. Run Amok? (1970), Warnung vor einer heiligen Nutte/Beware of a Holy Whore (1971), Der Händler der vier Jahreszeiten/The Merchant of Four Seasons (1972), Bremer Freiheit/Bremen Freedom (1972, TV), Acht Stunden sind kein Tag/Eight Hours Don’t Make a Day (1972, TV series), Wildwechsel/Jail Bait (1973, TV), Die bitteren Tränen der Petra von Kant/The Bitter Tears of Petra Kant (1973), Nora Helmer (1973, TV), Welt am Draht/World on a Wire (1973, TV series), Angst essen Seele auf/Ali: Fear Eats the Soul (1974), Effi Briest (1974), Martha (1974), Angst vor der Angst/Fear of Fear (1975, TV), Faustrecht der Freiheit/Fox and His Friends (1975), Mutter Küsters fährt zum Himmel/Mother Küsters Goes to Heaven (1975), Wie ein Vogel auf dem Draht/Like a Bird on a Wire (1975, TV), Chinesisches Roulette/Chinese Roulette (1976), Ich will doch nur, dass ihr mich liebt/I Only Want You to Love Me (1976, TV), Satansbraten/Satan’s Brew (1976), Schatten der Engel/Shadow of Angels (1976), Frauen in New York/Women in New York (1977, TV), Bolwieser/The Stationmaster’s Wife (1977, TV), Deutschland im Herbst/Germany in Autumn (1978, doc, segment), Despair (1978), In einem Jahr mit 13 Monden/In a Year with 13 Moons (1978), Die Ehe der Maria Braun/The Marriage of Maria Braun (1978), Despair (1979), Die dritte Generation/The Third Generation (1979), Berlin Alexanderplatz (1980, TV series), Lili Marleen (1981), Theatre in Trance (1981, doc), Lola (1982), Die Sehnsucht der Veronika Voss/Veronika Voss (1982), Querelle (1982)

More info:
Werner Rainer Fassbinder
Wikipedia, Werner Rainer Fassbinder

Rainer Werner Fassbinder op IFFR

Die Bitteren Tränen der Petra von Kant

Die Bitteren Tränen der Petra von Kant

Zoals gebruikelijk heeft Petra von Kant de gelederen van de duitse kritiek over de gehele lengte verdeeld. Maar Petra is zeer menselijk en, afhankelijk van de categorie, zeer modern en nooit smakeloos. Misschien is dit wel een van de beste, zo niet de allerbeste speelfilm van Fassbinder tot nu toe. Het gaat over vrouwen, er is geen man te bespeuren. Zijn film draait rond de liefde, haat, jaloezie, intrigues, een flinke dosis lesbische liefde, maar toch, zoals gezegd, nooit om te walgen. Margit Carstensen in de hoofdrol woont met haar secretaresse in een bizar decoratief huis. Ze scheidde van haar echtgenoot toen ze ontdekte niet meer van hem te houden. Zoals gezegd verveelt Fassbinder nooit. Er wordt een aantal zeer komische opmerkingen gemaakt. Met daarbij een hand vol pseudoliteratuur en een flinke dosis doelbewuste naïviteit kan de film een sukses maken. Mevrouw Carstensen en Hanna Schygulla trekken de aandacht. Het camerawerk van Michael is zeer goed en alle andere bijdragen zijn van niveau. Zelfs de geluidsband trekt de aandacht. (Variety, 1972)

Rainer Werner Fassbinder
  • 114'

  • Duitsland

IFFR 1973

Der Händler der vier Jahreszeiten

Der Händler der vier Jahreszeiten

Interview met de maker: - Het is een melodrama. Dat klinkt altijd als een scheldwoord, maar ik vind dat helemaal niet. Het is een sociaalkritisch melodrama, om het heel eenvoudig te zeggen. - Het is een beetje het verhaal van een van mnijn ooms, die, net als de hoofdfiguur in de film, volgens mij te gronde is gegaan omdat hij niet het beroep had dat hij eigenlijk wilde uitoefenen. Hij moest zich met dingen bezighouden die hem helemaal niet interesseerden. - Ik zie de burgerman beslist niet als een onbeduidende, kleine streber. In de manier waarop ik hem zie zit veel triestheid, absoluut geen verachting. - De mensen willen geen duitse film zien. Men moet iedereen eerst duidelijk maken dat de duitse film niet half zo is als er altijd over gezegd wordt. - Ik ben geen rebel. Een revolutionair....misschien. Men kan vernietigen zonder stenen te gooien; normen vernietigen. Dat is de weg die ik hoop te gaan.

Rainer Werner Fassbinder
  • 90'

  • Duitsland

IFFR 1973

Martha

Martha

Fassbinder lijkt hier beïnvloed door Luis Bunuel, in zijn verhaal van een 30-jarige ongetrouwde vrouw die nogal bezig is met zichzelf en weinig gevoel heeft voor de mensen om haar heen. Wanneer haar vader op reis sterft, huilt ze omdat ze haar portemonnaie heeft verloren. Ze ontmoet een man die zich niet tot haar aangetrokken voelt maar toch met haar trouwt. Hij tracht haar te breken en tot onderwerping te brengen, gaat met haar naar bed wanneer ze verschrikkelijk door de zon is verbrand, maakt haar leven thuis moeilijk door verwaarlozing en vult haar met angst wanneer hij haar compleet isoleert. Door zorgvuldig balanceren van scherpe confrontaties, snelle zooms en beheerst acteren weet Fassbinder alle thriller- en melodramatische valkuilen te vermijden. (Mosk in Variety, 28-08-1974) Interview met de maker: - Je hebt langzamerhand een hele serie vrouwenfilms gemaakt: [cs]Die bitteren Tränen der Petra von Kant, Martha, Nora Helmer[ce]. Wat interesseert je aan het thema het meest? Omdat men vanzelf, wanneer men begint zich met de maatschappij bezig te houden, bij vrouwen terecht komt. - Het zouden ook kinderen of gastarbeiders kunnen zijn. Ja, dat kan. Maar ik vind vrouwen toch spannender. Vrouwen interesseren me ook niet alleen omdat ze onderdrukt worden, zo eenvoudig ligt het niet. De maatschappelijke conflicten in vrouwen zijn meer gespannen, omdat vrouwen aan de ene kant weliswaar onderdrukt worden, maar ze vanuit hun maatschappelijke situatie deze onderdrukking ook uitlokken en op hun beurt als middel tot terreur inzetten. Ze zijn de spannendste figuren uit de maatschappij; de conflicten liggen bij hen duidelijker. - Is dit moment, waarop de vrouwen volgens jou hun onderdrukking tot middel maken om anderen te onderdrukken, in de film terug te vinden? Ik dacht wel dat het terug is te vinden, behalve in [cs]Effi[ce], maar daarin is het onderwerp niet een vrouw maar een dichter. (met Kraft Wtzel in Kino, oktober 1974)

Rainer Werner Fassbinder
  • 112'

  • Duitsland

IFFR 1975

Angst vor der Angst

Angst vor der Angst

Margot heeft niet veel te doen. Haar man, Kurt, heeft maar weinig tijd voor haar: overdag werkt hij, 's-avonds zit hij te studeren om zijn carrière maar voorspoedig te kunnen laten verlopen. Kurt en Margot hebben een dochtertje, dat brengt Margot iedere dag naar school en haalt haar ook weer op, in de tussentijd rommelt ze wat rond in het huis of doet ze boodschappen. Boven de flat van Margot en Kurt woont Kurt's moeder met zoon Karli en dochter Lore. Moeder en Lore bemoeien zich voortdurend met Margot, ze kookt volgens hen slecht, het kind en hun Kurt krijgen maar slecht te eten, en poetsen doet ze ook al niet. Dan wordt het Margot allemaal teveel: ze gaat aan de drank en aan de valium, die ze voor een kleine tegenprestatie van de aantrekkelijke en begripvolle Dr. Merck die aan de overkant woont krijgt. Maar ook het begrip van deze man kan niet voorkomen dat Margot een overdosis valium neemt, en ze wordt in een psychiatrische inrichting gezet. Als ze na een tijdje weer thuis komt, ziet ze een nieuwe vrolijke patiënt bij Dr. merck binnenlopen.

Rainer Werner Fassbinder
  • Duitsland

IFFR 1976

Mutter Küsters fährt zum Himmel

Mutter Küsters fährt zum Himmel

Met heftig gefluit en boe-geroep werd dit laaste deel van de film ontvangen (op het berlijnse fimfestival). De diskussie die daarop volgde met de maker Fassbinder was typerend voor de zekere mate van bewustzijnsvernauwing die veel van de aanwezigen met elkaar gemeen hadden, door een te sterke fixatie op één bepaalde ideologie. Niemand bleek instaat om enig weerwerk te leveren tegen de zelfverzekerede verdediging van Fassbinder ten aanzien van zijn film. Dit is geen politieke film, aldus Fassbinder, en hij is dus ook niet tegen links gericht. Dit is een film over mensen zoals die in Duitsland leven, anno 1975. -De Volkskrant 1975

Rainer Werner Fassbinder
  • 123'

  • Duitsland

IFFR 1976

In einem Jahr mit 13 Monden

In einem Jahr mit 13 Monden

Rainer Werner Fassbinder vertelt over iemands ontmoetingen in de laatste vijf dagen van zijn leven. De film probeert aan de hand van deze ontmoetingen na te gaan of de beslissing van deze persoon, op de vijfde dag dus, geen andere mogelijk maakt, of deze verwerpelijk is, minstens te begrijpen of misschien zelfs acceptabel. Centraal in deze film staat Erwin/Elvira Weishaupt. De film begint op een vroege morgen aan de oever van de Main in Frankfurt. Een man in een uniformjasje en met laarzen spreekt daar iemand aan. Heel openlijk blijkt dat het hier om een homosexuele ontmoeting gaat. Bij de eerste voorzichtige toenaderingspogingen merkt de andere dat de gelaarsde duidelijk een vrouw is, waarop een heftig conflict losbreekt. Nadat de vrouw is thuisgekomen en daar ruzie krijgt met haar vriend, die weggaat en haar op straat achterlaat, ontmoet ze de prostitué 'Rote Zora', die haar meeneemt naar een hotel. Zo beginnen de laatste vijf dagen uit het leven van Erwin/Elvira Weishaupt, een transsexueel die zich ooit ten behoeve van een andere man heeft laten 'ombouwen'. Aan Rote Zora vertelt ze haar levensverhaal: over het leven in een weeshuis, over haar huwelijk en de ontmoeting met Anton Saitz, nu een van de grootste grond- en bouwspeculanten in Frankfurt. Samen met haar trekt ze enkele dagen door de stad en ontmoet daar allerlei personen die in haar bestaan een belangrijke rol gespeeld hebben. Ze bezoeken onder meer het weeshuis waar Erwin is opgegroeid, maken (weer) kennis met Anton Saitz, de man voor wie Erwin zich ooit in Casablanca heeft laten opereren om een vrouw te worden en spreken Erwins vrouw en dochter. Uit de reeks schokkende gebeurtenissen die deze ontmoetingen begeleiden blijkt onder meer dat een terugkeer naar man-zijn voor Erwin/Elvira niet meer mogelijk is. Aanleiding voor de film was Fassbinders intensieve kennismaking met de stad Frankfurt. "Frankfurt is een centrum van gigantische bouw- en grondspeculaties, die ten koste gaan van allen die in de stad wonen." Fassbinders Frankfurt in deze film heeft in elk geval niet gekozen voor het urbane als een concentratie van mogelijkheden om te leven. Hij knoopt bewust aan bij de films uit de jaren '20 en '30, waarin de steden terecht als kunstmatige samenballingen van arbeidskracht gezien werden, die de industriële behoeften in niets tegemoet kwamen. Er is geen sprake van oorlog, maar de mensen voelen zich niet gelukkig met elkaar.

Rainer Werner Fassbinder
  • 129'

  • Oost-Duitsland

IFFR 1979

Der kleine Godard

Der kleine Godard

Alle films van Costard zijn niet alleen bespiegelingen over hun onderwerp, maar tevens over de economische, politieke en historische omstandigheden waarin ze tot stand kwamen. Ze zijn de weerspiegeling van en het commentaar op het soort historisch determinisme dat zelfs aan uitgesproken experimenten in 'zuivere esthetiek' ten grondslag ligt. Terwijl deze relatie tussen het kunstprodukt en zijn materiële omstandigheden in de duidelijk experimentele films slechts terloops aan de orde komt, vormt ze in Der kleine Godard juist de kern. Enerzijds is het een film over het maken van films (een algemene indruk van de Duitse filmwereld, over big-budget produkties van Fassbinder en Hark Bohm en enkele geldverschaffers van de televisie en de gemeente Hamburg, alsmede een overzicht van de technische mogelijkheden van super-8 tot aan 35 mm Panavision). Anderzijds is het ook een hoogst persoonlijke film over de maker ervan, H. Costard, wiens eigen (niet te scheiden) leven en werk onverbrekelijk verbonden zijn met dezelfde grote instituties en technische hulpmiddelen. Enkele van Costards recentere films neigden in de richting van bijna pure abstractie, maar Der kleine Godard is zo concreet als maar mogelijk is. Oppervlakkig gezien zou men hem zelfs voor een amateurfilm kunnen houden, omdat de maker in zijn gefilmde dagboek bezoeken aan vrienden, shots van zijn woning en van zichzelf terwijl hij eet, slaapt, loopt, fietst en werkt, heeft opgenomen. Maar de periode waarin 'het verhaal' van de film zich afspeelt, strekt zich uit van mei tot september 1977, beginnend met het opstellen van zijn subsidieaanvraag aan het 'Kuratorium junger deutscher Film' (die op 15 juni 1977 werd afgewezen) en eindigend met Costards vertrek uit Hamburg na een mislukte bespreking met zijn eventuele producers van de NDR-televisie. En zoals de 'amateurfilm' onmerkbaar uitgroeit tot een film over filmmaken en filmfinanciering in het algemeen, zo zou het zelfportret kunnen staan voor een volledig afgerond portret van de Duitse filmwereld, met al zijn beslissingen-achter-de-schermen, zijn curiositeiten, tegenstellingen en tegenstrijdigheden. De paradoxen bepalen het doen en laten van de filmer, zowel in het openbaar als thuis.

Hellmuth Costard
  • 81'

  • Duitsland

IFFR 1979

Martha

Martha

Fassbinder lijkt hier beïnvloed door Luis Bunuel, in zijn verhaal van een 30-jarige ongetrouwde vrouw die nogal bezig is met zichzelf en weinig gevoel heeft voor de mensen om haar heen. Wanneer haar vader op reis sterft, huilt ze omdat ze haar portemonnaie heeft verloren. Ze ontmoet een man die zich niet tot haar aangetrokken voelt maar toch met haar trouwt. Hij tracht haar te breken en tot onderwerping te brengen, gaat met haar naar bed wanneer ze verschrikkelijk door de zon is verbrand, maakt haar leven thuis moeilijk door verwaarlozing en vult haar met angst wanneer hij haar compleet isoleert. Door zorgvuldig balanceren van scherpe confrontaties, snelle zooms en beheerst acteren weet Fassbinder alle thriller- en melodramatische valkuilen te vermijden. (Mosk in Variety, 28-08-1974) Interview met de maker: - Je hebt langzamerhand een hele serie vrouwenfilms gemaakt: [cs]Die bitteren Tränen der Petra von Kant, Martha, Nora Helmer[ce]. Wat interesseert je aan het thema het meest? Omdat men vanzelf, wanneer men begint zich met de maatschappij bezig te houden, bij vrouwen terecht komt. - Het zouden ook kinderen of gastarbeiders kunnen zijn. Ja, dat kan. Maar ik vind vrouwen toch spannender. Vrouwen interesseren me ook niet alleen omdat ze onderdrukt worden, zo eenvoudig ligt het niet. De maatschappelijke conflicten in vrouwen zijn meer gespannen, omdat vrouwen aan de ene kant weliswaar onderdrukt worden, maar ze vanuit hun maatschappelijke situatie deze onderdrukking ook uitlokken en op hun beurt als middel tot terreur inzetten. Ze zijn de spannendste figuren uit de maatschappij; de conflicten liggen bij hen duidelijker. - Is dit moment, waarop de vrouwen volgens jou hun onderdrukking tot middel maken om anderen te onderdrukken, in de film terug te vinden? Ik dacht wel dat het terug is te vinden, behalve in [cs]Effi[ce], maar daarin is het onderwerp niet een vrouw maar een dichter. (met Kraft Wtzel in Kino, oktober 1974)

Rainer Werner Fassbinder
  • 112'

  • Duitsland

IFFR 1995