Apichatpong Weerasethakul

Apichatpong Weerasethakul op IFFR

Apichatpong WEERASETHAKUL (1970, Thailand) studeerde architectuur in Thailand en volgde een filmopleiding in Chicago. Hij is een van de weinige Thaise filmmakers die buiten het strenge Thaise studiosysteem werken. Zijn films en installaties gaan veelal over geheugen en behandelen persoonlijke, politieke en maatschappelijke kwesties. Weerasethakul gebruikt vaak een onconventionele narratieve structuur in zijn films en werkt graag met amateuracteurs. Zijn werk bracht hem internationale erkenning en talrijke festivalprijzen, zoals een Gouden Palm in 2010 voor Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives. Cemetery of Splendour (2015) werd in Cannes genomineerd in de sectie Un Certain Regard. In September 2016 ontving Weerasethakul de prestigieuze Grote Prins Claus Prijs. 

Filmography

(selection) Dokfar nai meu marn/Mysterious Object at Noon (2000), Haunted Houses (2001, short), Second Love in Hong Kong (2002, short, co-dir), Sud sanaeha/Blissfully Yours (2002), This and a Million More Lights (2003, short), Huajai toranong/The Adventure of Iron Pussy (2003), Sud pralad/Tropical Malady (2004), Ghost of Asia (2005, short, co-dir), Worldly Desires (2005, short), The Anthem (2006, short), Sang sattawat/Syndromes and a Century (2006), Estado do mundo/The State of the World (2007, co-dir), Luminous People (2007, short), Emerald (2007, short), Nimit/Meteorites (2007, short), Vampire (2008, short), Mobile Men (2008, short), A Letter to Uncle Boonmee (2009, short doc), Lung Boonmee raluek chat/Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), M Hotel (2011, short), Monsoon (2011, short), Ashes (2012, short), Mekong Hotel (2012, short), Sakda (2012, short doc), Fireworks (Archives) (2014, instal), Rak ti Khon Kaen/Cemetery of Splendour (2015), Vapour (2015, short), Blue (2018, short)

More info:
Wikipedia, Apichatpong Weerasethakul
Apichatpong Weerasethakul


Apichatpong Weerasethakul op IFFR

De films van deze regisseur vertoond op IFFR