Alexander Kluge

Alexander KLUGE (1932, Germany) was a lawyer and writer before he became assistant to Fritz Lang in 1958. He was one of the signatories to the Oberhauser Manifesto in 1962. In 1987, Kluge started his own television firm. He also wrote theoretical and philosophical studies. Kluge has been awarded for his work many times.

Filmography

(selection) Brutalität in Stein (1961, short), Abschied von Gestern (1966), Die Artisten in der Zirkuskuppel (1968), Der grosse Verhau (1971), Gelegenheitsarbeit einer Sklavin (1973), In Gefahr und grösster Not bringt der Mittelweg den Tod (1974), Der Starke Ferdinand (1977), Die Patriotin (1979), Der Angriff der Gegenwart auf die übrige Zeit/The Blind Director (1985), Vermischte Nachricten (1986), Ich war Hitlers Bodyguard (2000, short doc), Nachrichten aus der ideologischen Antike - Marx/Eisenstein/Das Kapital (2008, doc), Happy Lamento (2018)

More info: Wikipedia, Alexander Kluge

Alexander Kluge op IFFR

Gelegenheitsarbeit einer Sklavin

Gelegenheitsarbeit einer Sklavin

"Om zichzelf kinderen te kunnen veroorloven" verdient Roswitha Bronski met illegale abortussen de kost voor het gezin, drie kinderen en een stuk onbenul van een echtgenoot, die haar konstant krenkt met haar onbelezenheid, kankert over het kabaal in huis. Wanneer de arts die haar moeilijke gevallen overneemt haar commissie niet uitbetaalt en ze daarna door een collega bij de politie wordt gemeld, moet hij een baantje nemen bij een chemisch concern. Zij richt haar energie op politieke actie, wil referaten schrijven, leert een lied van Brecht uit het hoofd en spoort aan tot protest wanneer het gerucht gaat dat de chemische fabriek naar Portugal wordt verplaatst waardoor alle arbeiders zonder werk zullen komen. De fabriek blijft maar haar man wordt door haar acties ontslagen, zodat ze opnieuw gedwongen is de kost te verdienen: ze begint een eetkiosk, haar bratwursten verpakkend in politieke vlugschriften. Kritieken: Alexander Kluges nieuwe film werkt als een onverhoopte bevrijding. "Gelegenheitsarbeit einer Sklavin" is een bewonderenswaardig knappe, gevoelige en dappere film. Een film die het bewustzijn en de zintuigen opent en scherpt voor het ervaren van de tastbare betrekkingen tussen mensen en de moeilijkheden in relaties die veranderd, opgelost willen zijn. Je voelt na deze film hoe je te lang en geduldig roofbouw op je eigen fantasie hebt laten plegen: de lust komt op jezelf een nieuw doel voor ogen te stellen, de moed om je direkter en betrokkener met de wereld om je heen bezig te houden. -Siegfried Schrober in Der Spiegel, 10-12-1973

Alexander Kluge
  • 91'

  • Duitsland

IFFR 1974

Der starke Ferdinand

Der starke Ferdinand

Ferdinand Rieche is commissaris van politie bij de recherche, later chef van de industriële beveiliging: 'Ferdinand de radicale'. Rieche is radicaal in de handhaving van de orde: 'Radicaal zijn betekent: de dingen bij de wortel aanpakken'. Misdadigers houden zich niet aan de voorschriften van de rechtstaat. Rieche evenmin. Zijn eigenschappen: een harde werker, zeker van zichzelf, verbeeldingskracht, expert op het gebied van wapens, bereidwillig, tegenover zijn superieuren weerspannig. In en grote industriële onderneming is de chef van de beveiliging na een schandaal ontslagen. Rieche is zijn opvolger. Proeftijd: 6 maanden. Rieche stort zich op zijn nieuwe werk. Hij had zich voorgesteld dat hij zich in de privésector eindelijk vrij zou kunnen werken. Zijn opdracht luidt echter: strikt binnen het kader van de wet en de ontwikkeling van de beveiliging. Teleurstelling. Een chef van de beveiliging is altijd op zoek naar zwakke plekken. Hij zou de zwakheden van zijn tegenstanders en zijn eigen beveiliging nooit zo goed kunnen ontdekken als hij zelf zijn zwakheden niet had. De zwakke plek van Rieche heet Gertie Kahlmann, serveerster in de kantine van het bedrijf. Gertie steelt. Zij wordt de 'verloofde' van Rieche. Op een dag als de waakzame Rieche slaapt, ontstaan er in de door hem beveiligde fabriek explosies en branden. Het bestuur geeft hem een nieuwe taak: beveiliging van de fabriek en alles wat daarbij hoort. Rieche grijpt zijn kans. Hij verdubbelt de mankracht, laat de fabrieksruimten schoonmaken en koopt een zeer uitgebreid alarmsysteem. Het fabrieksterrein wordt dag en nacht bewaakt. Rieche doet het zo intensief dat een afgevaardigde van de directie, Wilutzki, tegen hem zegt: 'Rieche je legt de productie lam'. Na in het bedrijf tot de orde geroepen te zijn, laat Rieche nu oefeningen doen tussen de beveiligingsdienst van het bedrijf en de bewakers van de hal van zijn radicale vriend Kniebeling. Er is een crisis op komst. De directie wordt bedreigd met een aanslag. Riechje krijgt de opdracht de directie van heel dichtbij te bewaken. Rieche komt tot de verbluffende ontdekking dat terwijl hij een gedeelte van de onderneming beschermt, het directielid Wilutzki een fusie aangaat tussen de hele onderneming met al haar geheimen en een buitenlands concern: 'Dit is verraad binnen de onderneming'; Rieche houdt zijn eigen baas aan. Vastgebonden aan een verwarmingsbuis in de kelder van zijn villa beleeft deze directeur met kerstmis het hoogtepunt van zijn carrière. Rieche is te ver gegaan. Hij wordt ontslagen. Wilutzki's laatste woord: "Ik beschouw u niet als ondeskundig". Rieche antwoordt: " Dat is genoeg voor mij". Een perfect expert op het gebied van de beveiliging moet over een grote fantasie betreffende aanslagen beschikken, anders zou hij de schuldigen niet aan kunnen houden. Rieche is van plan om de hoogste instanties op zijn belangrijkheid te wijzen. Zijn schot zou, met het oog op een eventuele aanslag, op minstens een meter vanhet hoofdvan de minister in de muur moeten slaan. Per vergissing treft Rieche de minister in zijn rug.

Alexander Kluge
  • 98'

  • Duitsland

IFFR 1977

Die Patriotin

Die Patriotin

"De kijker kent de geschiedenislerares Gabi Teichert (Hannelore Hoger) nog uit DEUTSCHLAND IM HERBST. Daarin draait het om een scène in een sneeuwlandschap. Gabi Teichert graaft. Of ze graaft zich een schuilplaats met het oog op de derde wereldoorlog, òf ze graaft naar de wortels van de Duitse geschiedenis. Daarna heb ik gewerkt aan de film DIE PATRIOTIN. Nu, septenber 1979, is de film klaar. Het gaat weer om Gabi Teichert. Dit keer graaft ze dieper. Tijdens haar speurtocht houdt ze zich bezig met bomaanvallen, met de partijdag van de SPD, ze onderzoekt de geschiedenis van het lichaam, maakt een uitverkoop in een warenhuis mee, raakt in conflict met haar bazen, stuit op sprookjes, bekijkt hoe een liefdesgeschiedenis zich verhoudt tot de geschiedenis enz. Dat alles doet ze heel concreet en praktisch. Ze test werktuigen uit. Hoe auto's tot stand komen of stukken hout worden bewerkt weet iedereen. Maar hoe bewerk je de geschiedenis van ons mooie land?" (Alexander Kluge) We zijn gewend de geschiedenis te bekijken vanuit het oogpunt van de 'levende nakomeling' en de inhoud op te vatten als een discontinue reeks van 'gebeurtenissen, helden, enz.'. We worden dan ook door een spontane nieuwsgierigheid bevangen wanneer de film de geschiedenis begint te vertellen vanuit het perspectief van een dood deel van het menselijk lichaam, namelijk een knie. Een stem uit het rijk der 'doden en vermoorden' en dus niet der abstracte doden. Want de knie hoort bij een mens met een concrete geschiedenis, namelijk bij een soldaat die sneuvelde bij Stalingrad, korporaal Wieland. Deze totaal andere kijk op de geschiedenis houdt de aandacht gevangen. Met gespitste oren luisteren we naar wat de knie te zeggen heeft: "Een knie doolt eenzaam de wereld rond. Hij is een knie en verder niets. Hij is geen boom geen tent, hij is een knie en verder niets. In de oorlog werd er op een dag een man aan flarden geschoten. Alleen zijn knie bleef heel, al was het een eigendom. Sindsdien doolt er een knie de wereld rond. Hij is een knie, verder niets "(gedicht van Christian Morgenstern)

Alexander Kluge
  • 121'

  • Duitsland