Interviews

Sebastián Hofmann over Tiempo Compartido

De tweede film van Sebastian Hofmann (zijn debuut Halley was in 2013 genomineerd voor een Tiger Award) ging hartje winter op IFFR in première, maar de landelijke release deze zomer van Tiempo compartido is natuurlijk ook geen slechte timing. Net terug van vakantie kun je vast wat harder lachen en huiveren om de lotgevallen van een Mexicaans gezin wiens all-inclusive vakantieparadijs al snel verandert in een verschrikkelijke hel, waar paranoia en commercie hand in hand gaan.

Halley maakte indruk, maar deze film heeft een wat commerciëlere vibe.
"Het is een zwarte komedie met gemene humor, en dat maakt het makkelijker te verkopen aan een groot publiek. De hoofdrolspelers zijn ook echt grote sterren in Mexico, waar ze vooral in platte komedies spelen. Op het Sundance-festival kregen we een mooie ontvangst met lovende recensies en een award. Niet slecht, als je bedenkt dat de film best de draak steekt met Amerika. De bad guy is Amerikaans, en de wijze waarop de Amerikaanse onderneming het Mexicaanse bedrijf overneemt is een soort van nieuwe kolonisatie. De film is een satire, een klucht. En als er een land is waar ze goed tegen spot kunnen, dan is het de VS. Ze krijgen heel wat plaagstoten te verduren, zeker in het huidige politieke klimaat. Maar ze kunnen tegen een stootje. En Amerika is niet het specifieke doel; Tiempo compartido is een kritiek op globalisatie."

Wat is de boodschap van de film?
"De film gaat over heel veel dingen. Het is niet per se een politiek geladen film, alhoewel het politieke elementen bevat, net zo min als het een aanval is op het kapitalisme, zoals sommige filmcritici schreven. De kiem was dat we een film wilde maken over wezens van vlees en bloed die gevangen zitten in een anorganische omgeving, dit kunstmatige paradijs waar ze hun ware emoties niet kunnen tonen - hun negatieve emoties bedoel ik dan, zoals droefheid en wanhoop. Want in de vakantiecontext in een all- inclusive paradijselijke bubbel wordt er van je verwacht dat je het naar je zin hebt, dat je continu glimlacht en grijnst. Maar wat als je op dat moment door een rottige periode gaat? Dat soort mechanisme onderdrukt die karakteristieken. Als de film iets is, dan is het een kritiek op de patriarchale samenleving van Mexico. Het is een verhaal van neuroses. We dachten dat het interessant was om een hotel à la dat van The Shining te nemen, maar dan zonder alle bovennatuurlijke elementen. Wat je dan overhoudt zijn menselijke wezen met hun eigen emoties in een miniatuurhel. Uiteindelijk is het een film over een gezinscrisis."

  • Still uit Tiempo Compartido

  • Still uit Tiempo Compartido

  • Still uit Tiempo Compartido

Geestig dat je The Shining noemt, want tijdens het kijken meende ik al de nodige referenties te spotten.
"Films die zich in een hotel afspelen zijn haast een genre op zich. Er zijn er miljoenen van. Maar dé film als je een film wil maken die zich op een enkele locatie, in het hotel, afspeelt, is Kubricks film. Tiempo compartido bevat heel wat referenties - of hommages. Zoals het appartement waar ze in het begin van de film verblijven. Dat heeft nummer 237, naar de beruchte kamer. The Shining is een verhaal van waanzin en paranoia, net als mijn film. In The Shining is het de vaderfiguur die stapelgek wordt en aan het moorden slaat. Dat laatste element besloten wij te skippen. Geen demonische bezetenheid, geen spoken en geen moorden. Wat je overhoudt zijn twee vaderfiguren die door een crisis gaan maar daar niet op de juiste wijze mee dealen."

De makelaarswijsheid voor succes luidt: locatie, locatie, locatie. Dat zou je ook over Tiempo compartido kunnen zeggen.
"Het echte hotel is beeldschoon, aan de Stille Oceaan, met prachtige stranden en zonsondergangen aan de horizon. Wat we je dus allemaal níet laten zien in de film (lacht). Ik dacht dat het een stuk interessanter was als de zee nooit toonden, want dat werk psychisch toch als een soort vluchtroute. Ik hoop dat het effect op het onbewuste van de kijker is dat het voelt alsof de architectuur steeds benauwender wordt. De film bevat heel veel interieur-shots en nachtopnames, Precies wat je niet verwacht van een film die in een vakantieparadijs is gedraaid. Het hotel is historisch, het was de eerste van zijn soort. Howard Hughes bewoonde de bovenste twee verdiepingen, dit is waar hij doordraaide en waar hij stierf. Als kind kwam ik hier vaak, Acapulco is het dichtstbij gelegen strand vanaf Mexico City. Ik bracht een groot deel van mijn kindertijd hier door, net als de meeste middenklasse-kids."

Hoe was het om terug te keren naar die plek, dit keer niet om ter ontspanning maar om keihard te werken?
"De hele cast en crew verbleef twee weken in het hotel. Het is een gigantisch hotel. Wij waren met honderd, en het hotel telt wel 6000 kamers. We vormden dus een minderheid. Sommigen van ons hadden het erg naar hun zin, en lieten hun gezin in de weekenden overkomen. Maar naarmate de weken vorderden kreeg ik last van heimwee. Niet dat ik het gevoel kreeg dat ik met een bijl zou gaan rondzwaaien, maar het werd wel benauwend en claustrofobisch. Vanwege de situatie in Acapulco – een van de gevaarlijkste plekken op aarde – mochten we contractueel het hotel niet uit. De dag dat we aankwamen was er een man vermoord aan de ingang van het hotel. Dus het voelde op een of andere manier ook een beetje als een gevangenis."

Photo in header: Interview: Anton Damen