Interviews

Rifka Lodeizen over La Holandesa

Rifka Lodeizen schittert in de roadmovie La Holandesa, het regiedebuut van Marleen Jonkman. Daarin dumpt Maud haar vriend om op eigen houtje door Chili te zwerven, worstelend met haar verdriet over de niet zelf gekozen kinderloosheid.

De internationale première was op het filmfestival van Toronto, Rotterdam had de Europese première in Rotterdam, die in het kader van IFFR Live naar theaters over de hele wereld werd gestreamed. La Holandesa heeft dus behoorlijk wat internationaal appeal.

"Dat komt ook voor rekening van de setting. Het feit dat het verhaal zich ergens anders afspeelt, helpt mee. Maar het belangrijkste is dat de film over een universeel gevoel gaat, het gevoel dat als je elders bent, je je anders voordoet en misschien ook wel denkt dat je anders in elkaar steekt. Om uiteindelijk te ontdekken -in de film aan het eind, in de woestijn- dat je het tóch met jezelf zult moeten doen. Aan dat gegeven is niet zo gek veel Hollands, afgezien misschien van Mauds brutaliteit. Toronto is een bijzonder groot festival, met de Angelina Jolies van deze wereld op de rode loper, en daar was La Holandesa maar een kleintje tussen al het geweld. De Rotterdamse première was bijzonder - trouwens ook omdat daar tegelijkertijd een ander project van mij in première ging, de KPN-serie Fenix. Ik heb het idee dat IFFR meer op inhoud selecteert, en ik vind het sowieso een inspirerende plek. Ik zie er altijd fascinerende films, en je kunt er gewoon naast een Japanse meesterregisseur in de Chinees om de hoek belanden. Je hebt er bijzondere ontmoetingen, met mensen die allemaal hetzelfde doel voor ogen staat: mooie films maken."

  • Stills uit La Holandesa

  • Stills uit La Holandesa

  • Stills uit La Holandesa

  • Stills uit La Holandesa

  • Stills uit La Holandesa

  • Stills uit La Holandesa

Zeven draaiweken in Chili... wat zeg je als mensen dat als een veredelde vakantie bestempelen?

"Dat was het allesbehalve. Zo'n lange tijd van huis, twee meiden achterlatend -de jongste werd zes in die periode-, dat is niet leuk. Daarnaast was het keihard werken, met een kleine ploeg. We maakten dezelfde reis als in de film, 4500 kilometer van Santiago naar Patagonië en helemaal door naar boven. De hele film is praktisch chronologisch opgenomen: het laatste shot in de film maakten we dus ook echt op de laatste dag van ons verblijf. Heel bijzonder. In de tussenliggende periode was ik de enige van het stel die níet ziek werd. Komt vast omdat ik geen vlees eet (lacht). En ik had mazzel dat ik niet hoogteziek werd, op de zoutvlaktes van Atacama. We zaten drie dagen op de boot, en toen voelde ik me wel een beetje zeeziek, maar daar hielpen pillen gelukkig tegen. Het ging buiten zó te keer dat we de opnames een hele dag moesten stilleggen; we werden van de ene kant van de kajuit naar de andere geslingerd. Maar ook in de buitenwereld spookte en stormde het: het was de dag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen."

La Holandesa is een regiedebuut. Kwam er veel overtuigingskracht bij kijken voordat je toehapte?

"Welnee! Mijn eerste reactie bij het lezen van het scenario was 'shit, dít is een goeie!'. Een rol die niet gemakkelijk geloofwaardig te krijgen is, dat is aantrekkelijk. Sommige mensen worden diep geraakt door de film, anderen hebben er minder mee. Het is geen inbetween-film die voor iedereen is bedoeld, en dat vind ik juist een positief teken. Maar ja, het betekende wel zeven weken van huis, dus dat moest ik thuis overleggen. Gelukkig is mijn vriend daar heel gul in. Een debuutfilm is extra spannend, natuurlijk, maar het belangrijkste is dat het klikte tussen Marleen en mij."

Lees meer

Lees hier het interview met Marleen Jonkman

Klik hier

In het genre van de roadmovie spelen toeval en niet geplande ontmoetingen een grote rol. Het dromerige en soms grillige karakter van La Holandesa deed mij vermoeden dat dat ook voor het maakproces gold?

"Dat beschouw ik dan als een groot compliment, want wat je op het scherm ziet, stond precies zo op papier. Er is niets geïmproviseerd. Als het overkomt alsof het verhaal zichzelf vertelt, dan is de opzet geslaagd. Natuurlijk moet je jezelf in het buitenland wel overgeven aan andere omstandigheden. Als je op een Nederlandse set een scène op een weg draait, regel je vergunningen en zet je alle parkeerplekken af. In Chili moet het wel op de bonnefooi, en moet je ter plekke kijken of de weg open is gesteld of niet. De productie was er goed op voorbereid: de producent had de reis van tevoren al een keer gemaakt, de regisseur zelfs twee keer."

Alle films die deze editie in IFFR Live hun première beleefde, waren van de hand van vrouwelijke filmmakers. Wie de aftiteling van La Holandesa bestudeert, ziet dat het vrouwenaandeel daar behoorlijk groot is. Lopen we in Nederland wat dat betreft voorop?

"Ja, de regisseur, de producent en de scenarist zijn vrouwen, om er een paar te noemen. Ik vind sowieso dat vrouwelijke regisseurs bijzondere makers zijn, met eigentijdse verhalen. In het geval van La Holandesa had ik het vreemder gevonden als hij door een man was geregisseerd. Ik denk dat het best de goede kant op gaat met het aandeel vrouwen in de filmwereld. Wat niets zegt over gelijke beloning.”

Photo in header: Interview: Anton Damen