Nieuws

Regisseur Carlos Reichenbach (1945-2012)

De Braziliaanse filmmaker Carlos Reichenbach is donderdag 14 juni in São Paulo op zijn 67ste verjaardag overleden aan een hartfalen. Reichenbach was belangrijk voor het Rotterdamse filmfestival, en Rotterdam was belangrijk voor hem. In 1985 vertoonde Huub Bals een aantal van zijn films op het festival, en hij leverde één van de films in het City Life-project waar het IFFR in 1990 mee opende. Nog tijdens het afgelopen filmfestival was Reichenbach met twee titels vertegenwoordigd.

Reichenbach heeft zijn faam als een van de belangrijke regisseurs van Brazilië grotendeels te danken aan de films die hij maakte in de Boca de Lixo (Mouth of Garbage), de bijnaam van een volkswijk in het centrum van São Paulo waar twintig jaar lang snel en goedkoop allerlei genres als film noir, horror, westerns en seksfilms werden gemaakt. Vanaf het begin, in het midden van de jaren zestig, was het ook de plek waar de provocerende Cinema Marginal opbloeide, en waar Reichenbach met bevriende, eigenzinnige filmmakers als Ozualdo Candeias, Rogério Sganzerla en José Mojica Marins een ander geluid liet horen in het door dictatuur geplaagde Brazilië. Hun films boden een alternatief voor de melodrama's van de studio's, maar ook voor de politieke pretenties van de Cinema Novo.

Betekenisvol

Toen er eind jaren tachtig een eind kwam aan de productie in de Boca de Lixo slaagde Reichenbach er als enige in om actief te blijven als filmmaker. In 1990 richtte hij samen met partner Sara Silveira, en Maria Ionescu, het productiebedrijf Dezenove op dat sindsdien een generatie nieuwe filmmakers op weg heeft geholpen. Zelf bleef hij met onder meer Dois Córregos – Verdades submergas no tempo (1999) en Bens conficados (2004) – een graag geziene gast op internationale festivals.

Reichenbach was een inspiratiebron voor veel jonge filmmakers. Hij wees ze een manier om ook in de 21ste eeuw betekenisvolle films te realiseren; zij bewonderden zijn vechtlustige, open geest, zijn liefde voor het vak en zijn veelzijdigheid – hij beheerste vrijwel alle aspecten – en misschien bovenal zijn vermogen tot samenwerken.

Rotterdam

Tijdens de laatste editie van het IFFR werden twee films van zijn hand vertoond in het Mouth of Garbage-programma: Lilian M.: Relatório Confidencial (1975) en een gloednieuwe 35mm-kopie van O império do desejo (1981), waarvan de print in 1985 op weg naar Rotterdam verdwenen was. Reichenbach mocht op advies van zijn arts niet zelf naar Rotterdam komen, maar was middels Skype wel getuige van de enthousiaste ontvangst voor zijn destijds omstreden film in twee geheel uitverkochte zalen.