Interviews

Peter Mackie Burns over zijn film Daphne

Ik herken mijn overleden vriendin in haar.

De Schotse regisseur Peter Mackie Burns houdt van Daphne. Niet zo gek, want hij baseerde zijn titelpersonage op mensen van wie hij hield. Ze ging hem zelfs zo aan het hart, dat hij haar zijn eigen appartement gaf. “Ik denk niet dat ik dat nog eens doe.”

De levenslustige Daphne, een knappe en geestige, maar cynische hedonist met niet te missen rode haren, woont en werkt in Londen. Ze heeft een restaurantbaantje waarvoor ze met haar 31 jaar eigenlijk te oud aan het worden is, maar tja, ze heeft voorlopig nog geen beter levensplan dan doorgaan alsof ze twintiger is. En dus feest en neukt ze wat rond, zonder vooruit te komen. Totdat ze getuige is van een steekpartij, wat haar wankele evenwicht uit het lood slaat.

Daphne is het subtiele speelfilmdebuut van de Schotse regisseur Peter Mackie Burns, die in 2005 een Gouden Beer won in Berlijn voor zijn korte film Milk en in 2013 al oefende met het personage Daphne in de korte film Happy Birthday to Me, met dezelfde scenarist Nico Mensinga en dezelfde geweldige hoofdrolspeler Emily Beecham.

Wat is de oorsprong van het personage Daphne?

“Ik baseer personages altijd op mensen die ik ken. Bij Daphne ging het onder anderen om een heel goeie vriendin van me, die helaas is overleden. Haar gevoel voor humor, en haar neiging te shockeren, hebben we voor Daphne gebruikt. Daarom houd ik ook van het personage: ik herken mijn vriendin erin terug. En natuurlijk hebben ik en mijn scenarist dat aangevuld met onze eigen interesses. Ik zie bovendien steeds meer van dit soort vrouwen, van die leeftijd, in Londen – waar het, zoals u waarschijnlijk weet, steeds moeilijker is om een beetje normaal te leven. Het is ontzettend duur geworden.”

Toch oogt het deel van Londen waar u filmt nog vrij normaal.

“Dat is Elephant and Castle, een centrale wijk die ik goed ken. Het is daar inderdaad nog niet totaal gegentrificeerd, maar het is hard op weg. En omdat onze hoofdpersoon een innerlijke verandering doormaakt, dachten we: we nemen een locatie die zelf ook verandert en in ontwikkeling is.”

U woont daar zelf?

“Dat klopt. Ik woon zelfs in het appartement dat we gebruikt hebben als Daphne’s appartement. Ik woonde daar zelfs tijdens de opnames haha!”

Hoe was dat?

“Vreemd. Ik leefde in de set. Dus aan het einde van de draaidag zei ik: goeienacht allemaal, en bleef daar achter haha! Dan woonde ik er weer. Heel gek. Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik dat nog eens zo doe.”

Dat appartement vond ik opvallend netjes, voor iemand die haar leven niet op orde heeft.

“Ze heeft delen van haar leven op orde. Net zoals de meeste mensen. En andere delen niet. We hebben haar persoonlijkheid heel gedetailleerd uitgewerkt. Zij is bijvoorbeeld iemand die nooit op haar bankafschriften kijkt. Dat zou haar fysiek misselijk maken. Ze kan haar kamer netjes houden. Ze kan de keuken netjes houden, waar ze werkt. Maar als ze op haar bankafschrift moet kijken, raakt ze in paniek.”

De stad en het appartement weerspiegelen dus ook haar persoonlijkheid.

“De film is een portret. Wij zijn idolaat van het werk van Cassavetes met Geena Rowlands. Vooral haar rol in A Woman Under the Influence, een van mijn favoriete films. Maar zo close-up als die film wilden we niet gaan. Ik dacht: laten we niet te hard achter Daphne aan rennen. Want dit is iemand die mensen psychologisch op afstand houdt. In de loop van de film komt ze echter wel iets dichterbij.”

Vindt u haar cynisch?

“Ik zie haar cynisme, net als haar humor, als een schild – net als bij die vriendin van me. Ze is niet echt cynisch, ze gebruikt het om mensen op afstand te houden. Het is een act. Dus als ze Žižek citeert, dan is dat ook een provocatie. Een provocatie van anderen – en van haarzelf. Kan ik dit zeggen? Kom ik hiermee weg? Zullen mensen me daadwerkelijk geloven als ik dit zeg? Ze is het type persoon dat alleen de inleiding leest van een boek.”

De soundbites.

“Ja. The Small Guide to Žižek, weet je wel?”

Ze bluft zich door het leven. Een soort puberteit, uitgerekt tot haar volwassenheid.

“Het is een weigering volwassen te worden. Maar dat is heel gewoon in onze cultuur, toch? Daphne houdt van het leven van iemand van 25, terwijl ze 31 is. Dat zie je overal. Niet alleen bij vrouwen, ook bij mannen. Ze wil zich niet laten definiëren door een man, een kind, een baan, door niks. Maar ondertussen had ze al lang weg moeten zijn uit die keuken waar ze werkt. En iedereen daar weet dat. Het wordt tijd dat ze gaat nadenken, ophoudt de hele tijd zo fokking cool te doen en eindelijk volwassen wordt.”

Daphne beleefde zijn wereldpremière begin dit jaar op IFFR en draait vanaf 17 oktober 2017 in de landelijke bioscopen.

Photo in header: Beeld in header © Joke Schut. Tekst: Kees Driessen.