Verhalen

Kees Hin (1936–2020)

Wij zijn bedroefd het nieuws te horen over de Nederlandse filmmaker Kees Hin die afgelopen weekend op 83-jarige leeftijd is overleden. Kees laat een groot en veelzijdig cinematografisch oeuvre achter. Hij was altijd gepassioneerd meedenkend over het werk van collega's en leermeester van veel jongere makers. Wij denken aan hem als onze grote filmvriend en inspirerende bestuurder.

  • Still: Jaap Hillenius - Poging om dichterbij te komen

    Still: Jaap Hillenius - Poging om dichterbij te komen

  • Still: De laatste dagen van het atelier Frans van de Staak

    Still: De laatste dagen van het atelier Frans van de Staak

  • Still: Roodkapje verteld door honderdzestig Nederlanders

    Still: Roodkapje verteld door honderdzestig Nederlanders

  • Still: Cinema Invisible - Het boek

    Still: Cinema Invisible - Het boek

Bij het afscheid van Simon Field als festivaldirecteur in 2004 leverden diverse grootheden uit de cinema een filmische bijdrage, zoals Naomi Kawase, Patrick Keiller en Tsai Ming-liang. De Nederlandse stem was in al zijn gevoelige eenvoud misschien wel de mooiste, en kwam niet toevallig van de hand van filmmaker Kees Hin (1936-2020).

Van 1988 tot 2003 had Hin zitting in het bestuur van IFFR, en zag zo de uitbundige groei van IFFR in de jaren negentig van nabij. Hin brak in de jaren zestig zijn filmstudie af, toen hij de kans kreeg om regie-assistent van Fons Rademakers, en later Bert Haanstra, te worden, twee oer-Nederlandse regisseurs van internationaal niveau. Zijn eigen werk viel bij Huub Bals in de smaak, die in 1977 De gevoelige plaat en Roodkapje verteld door honderdzestig Nederlanders in het Film International programma opnam. IFFR zou zijn werk met regelmaat blijven tonen, en Hin was in 2013 lid van de Tiger Jury.

Kees Hin bleef zijn hele leven actief filmen, de laatste twintig jaar met medewerking van Diego Gutierrez. Gutierrez legt momenteel de laatste hand aan die allerlaatste toevoegingen aan een oeuvre dat meer dan honderd titels omvat. Een oeuvre gekenmerkt door een soms bijna mijmerend manier van filmmaken waarin het vaak draaide om de recente geschiedenis - en vooral hoe daarop gereageerd wordt. Altijd gemaakt met een bescheiden maar puur filmisch plichtsbesef, koppig doorvragend naar wat het is om mens te zijn, op zoek naar een antwoord op de vraag wat cinema vermag.

Geschreven door Gerwin Tamsma.

Photo in header: Kees Hin (IFFR 2012)