Interviews

interview Manfred van Doorn

Managers naar de film tijdens het IFFR

Leiderschap in Beeld-spreker Manfred van Doorn:
"Ik laat veel voorbeelden van leiders zien. Vooral van goede!"

Op 1 februari vindt op het IFFR de conferentie Leiderschap in Beeld plaats. Hoofdspreker Manfred van Doorn neemt zijn publiek mee op een filmische odysee. Hoe werkt dat precies, filmkijken en tegelijkertijd een betere leider worden?

De naam zegt het eigenlijk al: tijdens Leiderschap in Beeld krijgen leiders een reeks voorbeelden van andere leiders voorgeschoteld. Van fictief (Michael Douglas in The American President) tot echt (The Clinton Years), van tv tot cinema en van hoogstaand meesterwerk tot onvervalste B-film. Voor psycholoog en coach Manfred van Doorn is dat gesneden koek. Naast zijn werk als begeleider van diverse decision makers in politiek, het bedrijfsleven en bij NGO’s hij geeft per jaar tweehonderd lezingen in binnen- en buitenland. Daarin houdt hij aan de hand van heel veel fragmenten zijn publiek een spiegel voor.

Wat is de gedachte achter Leiderschap in Beeld?
“De bedoeling is dat er meer beelddenken ontstaat. Tot groot verdriet van een aantal mensen is er sprake van ontlezing. Persoonlijk ben ik daar helemaal niet verdrietig over. De eerste veertig jaar van mijn leven heb ik veel gelezen, en daarna ben ik overgestapt op films. Het is een waarheid als een koe, maar één beeld zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden. Ik laat veel voorbeelden van leiders zien – vooral van positieve voorbeelden, want als je alleen maar de valkuilen laat zien loop je het risico toch stiekem wat gif binnen te brengen. Wat wij doen is het ontwikkelen van een meer wakkere manier van filmkijken. Dat gaat verder dan consumeren alleen: tijdens het kijken kun je ook connecties maken, ontdekken welke mythologie achter de beelden zit, en dat alles vertalen naar de eigen werksituatie. De vraag dus waarvoor jij het kan gebruiken. Niet alleen ‘what’s in it for me’, maar ook ‘what’s in it for humanity.’ Je leert namelijk ook kijken naar het universele in het unieke.”

Wat kunnen de deelnemers van de conferentie verwachten?
“Ik ben een actief onderdeel van de conferentie: ik verzorg een keynote met de lezing ‘De reis van de held’. In de middag verzorgen ik en een aantal van mijn contacten workshops. De mijne gaat over de paradoxen van leiderschap. Hoe kun je de tegenstrijdige aspecten succesvol combineren, zoals het nastreven van riskante zekerheid, bezielde zakelijkheid, dienend leiderschap en concurrerend win-win-denken. Daar passen heel mooie beelden bij. Je zult mij ook niet zo veel horen praten, ik leg de fragmenten kort uit en zo begeleid ik het publiek door de reis.”

Kende je het festival al als bezoeker?
“Jawel, maar eerlijk gezegd is het aanbod me een beetje te overweldigend. De laatste film die ik er zag was Afterlife. Ik vond die film zó mooi en overrompelend… ik had een passe-partout voor de hele week maar ben verder niet meer gegaan. Ik wilde nadenken, en eigenlijk After Life meteen nog een keer zien. En nog een keer. Het is misschien maar goed ook voor de rest van de bezoekers. Ik ben echt niet te handhaven in bioscopen hoor. Ik heb een zuidelijke manier van filmkijken: ik huil te hard of lach te veel. Met Forrest Gump lag ik letterlijk onder mijn stoel van het lachen, en bij Amélie werd het echt een probleem en werd ik tot stilte gemaand door de rest van de zaal. Dus tegenwoordig kijk ik films thuis, dat is beter zo.”

Al jaren de centrale vraag op het IFFR: what is cinema?
“Cinema is een van de hoogste uitingen van menselijk bewustzijn, en de poort naar een religieuze ervaring. Meer dan de Sixtijnse kapel? Natuurlijk – want die staat stil!”