Interviews

Gustav Möller over The Guilty

Gustav Möller is zo schuldig als wat – aan het maken van een fascinerend debuut dat op het Amerikaanse Sundance en in Rotterdam een voltreffer is bij het publiek. Daarvoor heeft hij aan één locatie genoeg: de meldkamer van 112, waar een politieagent een ontvoerde vrouw aan de telefoon krijgt. Deze Deense thriller is de winnaar van de Audience Award. 

Dit is je eerste film, je eerste bezoek aan IFFR, je eerste... 

“Ja, het zijn een heleboel eerste keren! Ook mijn eerste publieksprijs, in Sundance. En nu hier in Rotterdam ook! Ik zag mijn film nog nooit zo groot geprojecteerd als hier op het doek van Pathé 1. Wow. Een publieksprijs betekent veel voor me, omdat ik geen films wil maken voor mezelf. Ik wil de kijker entertainen en uitdagen. En bij The Guilty is het echt de bedoeling dat het publiek meedoet; als het goed is, heeft aan het einde iedere kijker zijn eigen film gezien.” 

De beste manier om waar dan ook binnen te komen, is roepen dat je filmmaker bent. Want iedereen vindt film fascinerend.” – Gustav Möller

Dat effect wordt veroorzaakt doordat je als kijker meeluistert met de inkomende gesprekken. 
“Een grote inspiratiebron tijdens het schrijven van het script was de podcast Serial, waarin een waargebeurde misdaad wordt uitgeplozen. De makers werken met geluiden om beelden op te roepen. Van de middelbare school, de plaats delict, de gevangenis. En elke keer dat je nieuwe informatie krijgt, kantelt dat beeld. Zonder te veel te verklappen: dat was ook de opzet van The Guilty. Als filmnerd heb ik natuurlijk alle ‘telefoonfilms’ bekeken, zoals LockeBuried en Phone Booth, en films die zich op één locatie afspelen, zoalsDog Day Afternoon en 12 Angry Men. Bij die laatste is interessant hoe Sidney Lumet gebruikmaakt van het weer. Wat bij hem de benauwde hitte is, is bij ons de regen. Het geluid van regen roept direct een gevoel op. En wij hadden heel veel verschillende soorten regen, van de harde slagregen in het begin, met agressief zwiepende ruitenwissers, tot de bijna kalme, droevige bui op het einde. Het is een geweldige manier om het publiek te omringen met geluid.” 

Waar ben je zelf schuldig aan? 
“Ach, we zijn allemaal wel schuldig. Met de film wil ik laten zien dat schuld iets relatiefs is, en het niet zo zwart-wit is als de maatschappij én veel films ons willen laten geloven. Daarom werken we ook met archetypes, met een hoofdpersonage dat de regels aan zijn laars lapt. In films maakt de politieagent die buiten het systeem om zijn eigen gang gaat altijd de goede keuzes. The Guilty plaatst daar vraagtekens bij en schetst een beeld dat meer in de buurt komt van de realiteit. Want het echte leven is natuurlijk supergrijs.” 

  • Foto: Gustav Möller 

Nog in de verleiding gekomen om 112 te bellen, bij wijze van research? 
“Nee, die kon ik nog weerstaan. Maar we zijn wel naar een echte meldkamer geweest om daar naar de binnenkomende telefoontjes te luisteren. Sommige gesprekken die je in The Guilty hoort zijn bijna letterlijke weergaven van gesprekken die ik daar opving.” 

Maar hoe makkelijk is het om als startende filmmaker toegang te krijgen tot een meldkamer? 
“De beste manier om waar dan ook binnen te komen, is roepen dat je filmmaker bent. Want iedereen vindt film fascinerend. Op de filmacademie kreeg ik zo toegang tot plekken waar je als normaal mens nooit komt; het criminele milieu, boksclubs, psychiatrische inrichtingen. En voor deze film dus het politiebureau. Dat vind ik een van de geweldige dingen aan het vak: deuren die anders gesloten blijven, gaan voor je open en daarachter ontmoet je mensen. Op de meldkamer verzekerden sommigen me dat het geen leuke film zou worden, want ze vinden dat ze maar een saai baantje hebben. Ze zeiden zelfs tegen me: dat wordt vast een korte film.”  

Photo in header: Photo: Gustav Möller | Interview: Anton Damen