Interviews

Filmjunkie 2007

Filmjunkie Nadine Salas

"Ik ga wel alleen naar de film, maar ik voel me niet eenzaam"

Er zijn filmjunkies die ieder jaar vanaf de eerste dag het festival induiken om pas op de laatste dag weer boven water te komen op het festival. Zoals Nadine Salas.

Nadine Salas werkt in het dagelijkse leven als fotografe en internetredacteur. Zestien jaar geleden bezocht zij voor het eerst het IFFR. "Ik heb heel lang als vrijwilliger gewerkt. Uiteindelijk kom je op een punt dat je op je gemak films wilt kijken. Sinds zes jaar ben ik fulltime bezoeker."

"Ik ben een oude excentrieke festivalbezoeker. Je wordt vanzelf bekend als je zo vaak komt." Ze kent na al die jaren genoeg filmvrienden op het festival. "Je knoopt makkelijker een praatje aan met andere gasten. Ik ga wel alleen naar de film, maar ik voel me niet eenzaam."

Coma
Haar persoonlijke record staat op 52 films op 1 festival. Vrijdag stond de stand op 34 films. Dit jaar doet ze het wat rustiger aan. "Ik kom rond een uur of elf uit een coma. Mijn eerste film begint meestal in de middag."

Nadine heeft zo haar rituelen tijdens het festival. "Ik schrijf van alles op in een soort dagboekje. Het is een bespiegeling van de dag." De film die Nadine het meest verbaasde was Ex Drummer. "Ik was niet van plan ernaartoe te gaan. Ik heb uiteindelijk een half uur voor de film toch besloten te gaan. De film had alle ruimte om mij te overmeesteren. Hij was te vergelijken met een plezierig ritje in een achtbaan."

Van Zidane: un portrait du XXIème siècle had ze meer verwacht. "Ik had gehoord dat het een echt kunstwerk was. Nadat ik de film zag, kreeg ik het idee dat ze te veel gesneden hebben om er een bioscoopfilm van te maken. Erg jammer."

Met My Mother is a Belly Dancer sluit Nadine dit jaar het festival af. "Ik hoop op een feelgood movie. Een zeperd als afsluiter is niet fijn. Ik wil het festival met een goed gevoel eindigen."

Jetlag
Na het festival moet ook Nadine weer geloven aan de werkelijkheid. "Meestal heb ik een week lang een soort jetlag. Als een zombie zit ik dan op mijn werk." Vroeger ging ze na het festival nog wel eens naar de bioscoop om langzaam te acclimatiseren aan het 'echte leven'. "Dan bezocht ik twee of drie films achter elkaar." Tegenwoordig zijn er andere zaken die haar aandacht vragen. "In de praktijk komt het toch neer op uitslapen en het opruimen van je vervuilde kamer. Tijdens het festival heb je daar geen tijd voor."