Interviews

Een film regisseren is ook topsport

Geschreven door Anton Damen

Pearl, het speelfilmdebuut van de Frans-Zwitserse Elsa Amiel, is een intiem drama over een jonge bodybuildster. In de film is het lichaam het begin van het verhaal. “Ik wilde de fragiliteit laten zien die achter al die uitpuilende en aangespannen spiermassa's verborgen gaat.”

Krap anderhalve dag: langer kan ze dit jaar niet op Rotterdamse bodem doorbrengen. Daarna racet Elsa Amiel door naar een Zwitsers festival en moeten er publicitair nog wat overuren worden gemaakt; volgende week belandt haar speelfilmdebuut in Franse theaters. Het zijn drukke, maar opwindende tijden. Na het anonieme werk als assistent-regisseur van een 35-tal films (voor o.a. Bertrand Bonnello en Matthieu Almaric) is Pearl Elsa Amiels eerste eigen lange film. Een die het publiek kennis laat maken met de even fascinerende als vreemde wereld van vrouwelijke bodybuildingcompetities.

“Twaalf jaar gelden maakte ik mijn eerste korte film, Faccia d'Angelo (2007), over het lichaam van een bokser. Dat was de eerste keer dat ik het concept van het lichaam als vorm van identiteit verkende”, vertelt Amiel. Ze was nog niet klaar met het fenomeen en raakte geïnspireerd door een tentoonstelling van de Duitse fotograaf Martin Schoeller met portretten van bodybuildsters. “De portretten waren behoorlijk ambivalent: supervrouwelijk en ultramannelijk tegelijkertijd. Die ambivalentie bracht me op het idee dat de bodybuildingwereld een goede setting zou zijn voor mijn film.”

Dat betekende werk aan de winkel voor Amiel. Voor research bezocht ze haar eerste bodybuildingcompetitie, in Zagreb. “Ik trof daar een intrigerende microkosmos. Een soort onontgonnen terrein als voedingsbodem voor mijn drama, waarin ik de fragiliteit wilde laten zien die achter al die uitpuilende en aangespannen spiermassa's verborgen gaat."

Ze stuitte er ook op gesloten deuren. Het wereldje is niet dol op pottenkijkers, vertelt Amiel. "Mag ik even backstage kijken? Nee. Kan ik met die en die spreken? Nee. Dat komt omdat bodybuilding een slecht imago heeft, vanwege gedoe met steroïden en drugs. Het is geen echte sport, en het is ook geen echte show.”

Vertrouwen winnen

Maar de aanhouder wint. Het lukte Amiel uiteindelijk om het vertrouwen te winnen van bodybuilder Julia Föry om mee te werken aan de film. Een professionele actrice in de hoofdrol “had nergens op geslagen”, vertelt de filmmaker. “Het kost veel pijn en opoffering om het fysiek van een bodybuilder te verkrijgen. Heb je eenmaal zo'n lijf, dan is er geen weg terug.”

Het was een constant gepingpong tussen bodybuilder Julia en het personage.” – Elsa Amiel

Het was opwindend om met een niet-professionele acteur te werken. Amiel werd geraakt door de kwetsbaarheid en vrouwelijkheid van Föry, die met samen met haar moeder kwam opdagen voor de auditie. De actrice herkende veel van zichzelf in de rol. “Tijdens het filmen was het duidelijk dat Julia het materiaal beïnvloedde – het was een soort constant gepingpong tussen Julia en het personage. Ze is vrolijk, maar wanneer ze zich opmaakt voor een wedstrijd verandert haar stemming en wordt ze heel, heel serieus en gefocust op het resultaat."

Films maken is topsport

Haar WhatsApp-status zegt ‘in de sportschool’, maar Elsa Amiel is zelf beslist niet door het bodybuildingvirus gegrepen. Toch zijn er raakvlakken tussen Julia’s beroep en het hare. “Julia vertelde over de eenzaamheid van een bodybuilder. Ik had er nooit eerder op die manier over nagedacht, maar als regisseur die een film maakt ken ik dat gevoel. Je hebt die brandende passie, je lijdt heel wat af, soms is het pijnlijk en slopend en eenzaam. Een film maken is ook een vorm van topsport.”

Ik wil zelf films maken. Dat is mijn manier van spreken. Het zit in mijn bloed.” – Elsa Amiel

De vraag is of Amiel na dit debuut trek heeft in meer. Of kiest ze toch liever voor haar oude beroep, als rechterhand van andere regisseurs? “Het is beter betaald, absoluut. En minder stressvol.” Toch peinst ze er niet over. “Ik wil zelf films maken. Dat is mijn manier van spreken. Het zit in mijn bloed."

Photo in header: Still: Pearl