Nieuws

Countdown IFFR XL (2011) 32: De saaiste talkshow ooit

22 december 2010

Sergei Paradjanov

Veertig jaar festivalgeschiedenis in evenzoveel anekdotes, beeldfragmenten, foto's, interviews en bijzondere vondsten uit de IFFR-archieven, tot het festival van start gaat op 26 januari 2011. Voor deze aflevering haalt oud-Volkskrant criticus en festivalconnaisseur Peter van Bueren herinneringen op aan Theo van Gogh.

Peter van Bueren met Theo van Gogh
Peter van Bueren met Theo van Gogh (foto: Pieter Vandermeer)

Op een zaterdagmiddag begin januari 1986 belde Theo van Gogh: 'Hallo kapelaan, zeg , die Bals is toch een vriend van jou?' 'Hoezo?' 'Die gesubsidieerde windbuil wil Charley niet draaien.' 'Nou en?' 'Kun je hem niet als de sodemieter vertellen dat hij gek is en niet om dat kleine meesterwerkje heen kan?' 'Maar Theo, ik heb niets met de programmering te maken, dat is zijn zaak. Ik bemoei me daar niet mee.' 'Mooi hoor, aan jou heb ik ook niets.' 'Zo is dat, prettig weekend, Theo.' Ik belde Bals om te vragen wat er aan de hand was.' 'Wie zegt dat ik Charley niet wil draaien? Maar die eikel wil hem alleen als openingsfilm, of anders niet, en dat ik maak ik toevallig zelf uit, is hij helemaal belazerd.'

Bals wilde Charley, waarin Rosita Steenbeek en Marie Kooyman smikkelen van een bord gebakken penissen, dus best wel laten zien en bedacht hem alsnog te draaien als surprisefilm op de laatste zondag. Ook daar had Van Gogh geen trek in. 'Dan is iedereen al weg.' Hij eiste een aangekondigde vertoning op zaterdagavond. Ook dat weigerde Bals en zo is Charley (met ook nog de latere directeur van het Nederlands Filmfestival Michiel Berkel als inspecteur Beerekamp) niet te zien geweest op het festival. 

Donderdag 4 februari 1993 ging Vals licht in premiere, mijn recensie die ochtend was weinig vleiend. Theo stond me die avond op te wachten aan de bar in Hilton. “Steen voor steen genadeloos afgebroken. Je wordt bedankt, kapelaan. Wat wil je drinken?” Hij was niet altijd rancuneus. 

In de periode Emile Fallaux (grote vriend van hem, zie ook Een dagje naar het strand) was Theo van Gogh de uitnemende presentator van de dagelijkse talk show in de Jardinzaal van het Hilton. In 1992 kwam Lars von Trier, voor het eerst en het laatst, naar Rotterdam met Europa. Ik had hem voor de Volkskrant-special opgezocht in Kopenhagen en hem ervan overtuigd dat Rotterdam een must was voor hem. Von Trier en producent Peter Aelbeck Jensen parkeerden hun tweedehands Volkswagenbusje dwars op de stoep van het Hilton, een uur voordat de talkshow met Theo van Gogh was gepland. 'Who is that, Theo van Gogh?' vroeg Von Trier. Ik zei dat Theo hem als provocateur naar de kroon stak en ongewoon zenuwachtig liep hij naar de interviewtafel. Van Gogh van zijn kant had de hele avond ijsberend en zwetend rondgelopen omdat hij als een berg opzag tegen de door hem als een god vereerde Deen. De spanning in de overvolle zaal was om te snijden. Beide tijgers zaten elkaar te beloeren, bang voor wie de eerste klap zou uitdelen. Von Trier was als de dood, Van Gogh was totaal geblokkeerd. Wat verwacht was een vlammende confrontatie tussen twee sterke ego’s te worden, liep uit op de saaiste talk show ooit. 

Peter van Bueren 

 

Andere berichten over IFFR XL