Tips

Christina Curry tipt

Met maar liefst 557 films van kort tot lang is het lastig keuzes maken op IFFR 2018. Daarom lieten we een paar bekende koppen alvast een film kijken. In aanloop naar het festival plaatsen we elke dag een nieuwe tipgever om je op ideeën te brengen. Vandaag: Christina Curry. Als je haar niet kent als ‘dochter van’ (Patricia Paay en Adam Curry) dan ken je haar wellicht van Instagram, waar ze als @katinkacoorie meer dan 36.000 volgers heeft. Daarover verscheen bij VICE de documentaire Christina Curry IRL. Ze nam deel aan het televisieprogramma Op zoek naar God, was het gezicht van OUTTV en op Broadly.nl levert ze ‘Sad Girl Support’ in haar adviescolumn. Deze creatieve duizendpoot koos voor La nuit a dévoré le monde (Dominique Rocher, 2017).

 “Ik ben echt super excited dat het bijna IFFR-tijd is! Ik heb sinds vier jaar een band met het festival: toen kwam ik net weer in Nederland wonen en werkte ik voor een kleine tv-zender. Ik werd als onervaren, super zenuwachtige en autistische 23-jarige daarheen gestuurd om mensen te interviewen. Ik moest een Franse gayfilm met super veel piemels kijken en vervolgens de hoofdrolspeler interviewen. Ik heb me nog nooit zo ongemakkelijk gevoeld haha, maar het was wel heel grappig.”

“Zelf houd ik heel erg van horrorfilms, fantasy, melancholische of juist quirky liefdesverhalen en alles anime. Ik merk dat Franse en Japanse films mij het meest aanspreken. Heb je weleens een Japanse horrorfilm gezien? You will never be the same again…” (de interviewer knikt hierbij instemmend). 

“Ik heb La nuit a dévoré le monde gekozen, puur gebaseerd op het zombiegenre en de Franse makers. Ik houd wel van een goede zombiefilm, maar meestal heb ik wel een paar bevooroordeelde verwachtingen van films in dit genre: veel geweld, heerlijk overdreven gore en een vaak onrealistisch overlevingsverhaal van de hoofdrolspeler(s). La nuit a dévoré le monde heeft mij zeer aangenaam verrast! Dit is de eerste zombiefilm die ik in tijden zag waarin totaal niet wordt geleund op overdreven gore en bloeddorstigheid. Het heeft wel de typische 28 Days Later-wakker-worden-in-een-apocalyptische-situatie formule, maar wel met, naar mijn mening, Franse klasse en een verfrissend gebrek aan dialoog. Nooit eerder heb ik zo’n stille zombiefilm gezien. Eerst vond ik dat afwijkend, maar als de hoofdrolspeler in zijn eentje in een huis vastzit zonder andere overlevenden is dat ook veel realistischer eigenlijk. De stilte, gecombineerd met de activiteiten van de hoofdrolspeler; het voelde zo geloofwaardig. Je zit vast in een huis middenin Parijs, al je vrienden zijn dood en er zijn duizenden zombies buiten… wat ga je doen? Muziek maken met huishoudelijke objecten – duh!”

  • Still: La nuit a dévoré le monde

“De zombies zelf vond ik ook verfrissend: klassieke vleeseters maar toch wordt er meer gefocust op hun vreemde bewegingen dan op moordscènes. Er werd veel overgelaten aan de kijker om zelf in te vullen. De relatie tussen de hoofdrolspeler en een oude zombieman (die vastzit in het trappenhuis) zorgde ervoor dat de film ook een beetje aandoenlijk en humoristisch bleef. Eenzaamheid en een post-apocalyptische wereld kunnen rare dingen met je doen. Het verschilt alleen wat een mens daarmee doet en hoe erg de drang is om kansen te pakken en te overleven. Echt een aanrader voor alle bezoekers van IFFR, of je nou een zombie-enthousiast bent of niet!”

Photo in header: Photo: Christina Curry | Interview: Sarah Famke Oortgijsen