Interviews

Catherine Corsini over Un amour impossible

Op de afgelopen editie van IFFR gooide Catherine Corsini met Un amour impossible hoge ogen: haar film drong nét niet door tot de top drie van publieksfavorieten. De hoge notering is bijzonder, want hoewel het melodrama er oogstrelend uitziet, vertelt het een bittere en schrijnende liefdesgeschiedenis waar een happy end ver te zoeken is.
Geschreven door Anton Damen

Un amour impossible is in Frankrijk een literaire bestseller, maar schrijfster Christine Angot die er behoorlijk wat autobiografische elementen in verwerkte is bij ons redelijk onbekend. Is dat eigenlijk niet een voordeel voor de Nederlandse filmbezoeker, dat ze in het begin niet weten waar het verhaal over gaat?
Dat denk ik wel: misschien werkt het verhaal sterker als je de roman niet kent. En de schrijfster. Want Christine Angot is in Frankrijk een bekendheid, vaak op tv, en ze is behoorlijk polariserend. Die handicap heeft de film in Nederland niet.

Was het niet logisch geweest om de schrijfster zelf te vragen om aan het scenario mee te werken?
Ik heb haar juist heel bewust daarbuiten gehouden, om te voorkomen dat ze een te grote vinger in de scenario pap zou krijgen. Ze heeft wel de laatste scriptversie gelezen, en daar was ze tevreden over. Ook over de uiteindelijke film, trouwens. Ze zag hem samen met haar moeder.

  • Catherine Corso

  • Still uit Un amour impossible

  • Still uit Un amour impossible

In de film is de moederrol voor de Belgische actrice Virginie Efira, die op het doek van 26-jarige stapje voor stapje veroudert tot oude oma. Knap gespeeld én erg knap gedaan.
Ik heb serieus overwogen om een andere actrice de rol vanaf haar zestigste te laten spelen. Maar ik koos toch om alles bij Virginie te houden, omdat ik de band die de kijker met haar personage heeft niet wilde verbreken. Het moge duidelijk zijn dat het niet gemakkelijk was: om haar geloofwaardig ouder te laten lijken, zat Virginie soms wel zeven uur in de make-up. Mijn doel was dat het publiek zich volledig identificeert met haar personage, anders kunnen ze haar keuzes niet begrijpen.

Wat haar keuzes betreft: toen ik de film zag, moest ik af en toe de impuls onderdrukken om niet tegen het scherm te gaan schreeuwen.
O, maar dat had ik ook, bij het lezen van de roman. 'Doe het niet, ga niet terug naar die vent!'. Precies dat gevoel wil ik bij het publiek opwekken. Soms vroeg ik hardop af waarom ze hem toch weer opbelde. Dan moest ik pagina's terugbladeren om de logica ervan te snappen. Of dan vertelde ik dat aan mijn coscenarist. Die zei dan: dat heb je je nu al tien keer afgevraagd, Christine, soms moet je accepteren dat mensen gewoon zo doen!

Het draait om het verschil tussen de sociale klassen en over de strijd van vrouwen tegen mannelijke dominantie, met tegenslagen maar ook mét opgeheven hoofd.” – Catherine Corsini

Je hebt een lange staat van dienst, maar kun je uitleggen aan iedereen die nooit eerder iets van jou zag wat dit een typische Catherine Corsini-film maakt?
Dit verhaal combineert de twee thema's die ook in mijn vorige films zitten. Het draait om het verschil tussen de sociale klassen en over de strijd van vrouwen tegen mannelijke dominantie, met tegenslagen maar ook mét opgeheven hoofd. Ik wil dat mijn films realistisch en episch tegelijk zijn. Un amour impossible is een melodrama, en daar mag bij gehuild worden. Mijn voorbeelden zijn Douglas Sirk en Todd Haynes.

De film ziet er beeldschoon uit - in het bijzonder de periodes van de jaren vijftig en zestig.
Dat is te danken aan een fantastische cameravrouw, Jeanne Lapoiri, die veel met André Techiné werkte. Zij maakt dat het lijkt alsof de film op celluloid is gedraaid - wat financieel niet meer te doen is, helaas. Jeanne werkt enorm snel, puur met  bestaand licht. Ook in de interieurs, dus op de set hoef ik niet te wachten tot de filmlampen goed hangen. Maar aan een period piece hangt wel een prijskaartje, want elk decennium vergt weer andere decors en kleding. Een productie als deze is eigenlijk een enorme meccanoconstructie, waarbij alle onderdelen in elkaar moeten passen. Dat vind ik een mooie uitdaging. Door de vele tijdperken en het feit dat we op heel veel verschillende plekken in Frankrijk draaiden, is dit mijn duurste film. Iets meer dan zes miljoen euro; het is voor een vrouwelijke regisseur bijzonder dat je met zo'n hoog budget kunt werken - meestal moet ik het met de helft doen.

Bekijk de trailer van Un amour impossible

Meer interviews van IFFR 2019

Photo in header: Stil: Un amour impossible