Interviews

Benjamín Naishtat over Rojo

De door het Hubert Bals Fonds (HBF) en CineMart ondersteunde films worden regelmatig festivalfavorieten. Rojo van Benjamín Naishtat is zo'n voorbeeld en reist momenteel de wereld over, van San Sebastian tot de Platform-sectie op TIFF in Toronto. Yoana Pavlova had een kort gesprek met Naishtat over de film en de rol van HBF.

In het imaginarium van de jaren 1970

Wanneer een film wordt geopend met een opname van een huisgevel, gaat het er allereerst van uit dat dit is waar de protagonist woont. Alleen in Rojo ("rood" in het Spaans), zoals we later leren, is het huis verlaten, dus mensen komen en gaan - om te zoeken naar iets waardevols, om het gelukkige verleden te herinneren, of om hun schuldgevoel aan te gaan tegenover een nog niet uitgesproken gedeelde toekomst.

Benjamín Naishtat's derde speelfilm speelt zich af in een provinciaal Argentijns stadje in 1975, vlak voor de staatsgreep tegen Isabel Perón, waar Claudio (Darío Grandinetti) een gerespecteerde modelburger, echtgenoot en vader is. Steeds meer betrokken bij verschillende schimmige zaken, heeft hij echter ook te maken met een Chileense tv-showdetective (Alfredo Castro, terug in Tony Manero-modus) die een potentiële moord onderzoekt. Omdat het lege huis in het midden van de jaren zeventig een uitgesproken krachtig statemnet over Argentinië is, is het interessant om te weten wat de achtergrond van de titel is. "Die titel heeft vele lagen, bijvoorbeeld op het belangrijkste dramatische moment, wanneer er een vreemde, soort rode verduistering plaatsvindt", legt de schrijver/regisseur uit, waarna hij toegeeft: "maar er is natuurlijk ook een politieke nuance, omdat in de film veel gesproken wordt over een of ander gevaar. Dit verwijst naar wat in de jaren zeventig werd gezien als het Rode Gevaar, vanwege de Koude oorlog en de botsing tussen links en rechts."

Benjamín Naishtat

Meer over deze filmmaker

Filmografie
  • Still uit Rojo (2018)

  • Still uit Rojo (2018)

  • Still uit Rojo (2018)

  • Filmmaker Benjamín Naishtat

  • Filmmaker Benjamín Naishtat

De eigen familieleden van Naishtat werden vervolgd in dit turbulente tijdperk, omdat ze behoorden tot linkse militante groeperingen, dus hun huis werd afgebrand en vluchtten naar Frankrijk, waar een deel van hen nog steeds woont. "Ik was zeer geïnteresseerd in de jaren zeventig, ik bedoel, het heeft het land gemarkeerd en resoneert nog steeds veel in de huidige grote sociale en politieke spanningen waarmee we vandaag worden geconfronteerd." Maar toch, als het over Rojo gaat als een persoonlijk project, geeft de filmmaker aan: "het is ook omdat ik een grote fan ben van de films uit de jaren '70 en ik heb geprobeerd om er een te maken die de grammatica van die tijd gebruikt." Met noemt met name Coppola's The Conversation (1974), John Boorman's Deliverance (1972) en Sidney Lumet's Serpico (1973) en Network (1976) als belangrijke referenties: "Al deze films zijn zeer levendig, ook zij hadden te maken met een aantal technische veranderingen - lichtere camera, de uitvinding van de zoomlens, enz. In combinatie met een bepaald politiek momentum, in de wereld, denk ik dat dit een heel speciaal soort bioscoop produceerde, wat een van de beste is die ik heb gezien."

Rojo at TIFF

Rojo deed het erg goed bij de jurybeoordelingen in Screen International

Lees meer

Het team van Rojo deed er alles aan om de jaren zeventig op het scherm opnieuw tot in de kleinste details en authenticiteit te creëren, en in die zin was de steun van het Hubert Bals Fonds een instrument: "dankzij die subsidie kon ik een historicus inhuren om me te helpen met wat een goed historisch onderzoek was, omdat we wilden dat de film heel precies was." Daarnaast heeft Naishtat veel waardering voor de Nederlandse componist van de film, Vincent van Warmerdam, en is hij zeer dankbaar voor de mogelijkheid om met hem samen te werken - "dit was ook mogelijk dankzij de hulp die we kregen van het Nederlands Film Festival [Holland Film Meeting], naar aanleiding van onze relatie met HBF." De regisseur noemt het uitgebreide postproductief proces, van het toevoegen van een laag negatieve film uit de jaren '70 aan het digitale bestand en het emuleren van een soundmix uit de jaren 70 tot het doorlopen van de Argentijnse hitlijsten uit die tijd en het uitkiezen van de populairste liedjes voor Rojo." Het publiek van TIFF en San Sebastián, waar de film dit najaar verschijnt, zal het zeker eens zijn.

Photo in header: Filmmaker Benjamín Naishtat