Met haar onverschrokken, sensitieve films behoort Claire Denis tot de belangrijkste Europese filmauteurs van dit moment. Sinds ze in 1988 debuteerde met Chocolat, geïnspireerd op haar jeugd in West-Afrika, zijn de koloniale erfenis en de onzichtbare lijnen die ons van de ander scheiden terugkerende thema’s in krachtige films als Beau travail en White Material.

Haar uitzonderlijk veelzijdige oeuvre beweegt zich vrijelijk tussen poëtisch minimalisme en meer conventioneel drama, maar bevat ook uitstapjes naar genres als romcom of vampierhorror. Toch verraadt elk van haar films onmiskenbaar de hand van de meester. Een constante in het werk van Denis is haar elliptische stijl die de kijker uitnodigt om de vertelling te construeren uit abstracte ritmiek en een tactiele verkenning van personages en locaties, in beelden van een vaak raadselachtige schoonheid. Dat ze in haar verkenning van de kwetsbaarheden van menselijke relaties niet terugdeinst voor de verbeelding van expliciete wreedheid, leidt soms tot controverse, waarvan de filmmaker zich weinig aantrekt. Welk pad ze met haar films ook inslaat, voorspelbaar wordt het nooit.

Aan de hand van filmfragmenten uit haar werk bespreekt zij met producent en voormalig IFFR-directeur Simon Field haar opmerkelijke filmcarrière, met speciale aandacht voor haar nieuwste speelfilm High Life: een dystopische sciencefiction die duidelijk haar handtekening draagt, terwijl deze ook onontgonnen terrein verkent. Hoe slaagt Denis erin om het publiek keer op keer te verrassen?