Philippe Parreno is een Franse kunstenaar die zijn doorbraak beleefde in de jaren negentig, toen recensenten hem prezen voor zijn werk dat diverse disciplines omspant, zoals film, beeldhouwen, tekenen en schrijven. Museumkunstenaar par excellence Parreno stort zich voor het eerst op de erfenis van het filmtheater. In één moeite door geeft hij een compleet nieuwe wending aan het concept 'retrospectief'. Andrea Lissoni, senior conservator van Tate Modern én curator van verschillende grote projecten met Parreno, ontrafelt diens strategieën.

Parreno kwam met een radicale herdefinitie van de expositie-ervaring door die te beschouwen als een medium, en de opbouw ervan als de kern van zijn proces. Door de mogelijkheden van de expositie te verkennen als een coherent 'object' in plaats van een verzameling individuele werken, wordt het een ware open ruimte, een format dat bij elke gelegenheid weer anders is, en een kader waarbinnen dingen kunnen verschijnen en verdwijnen.

Parreno, een van de meest unieke en uitdagende hedendaagse kunstenaars, ontwerpt zijn exposities als gescripte ruimte waar een reeks gebeurtenissen plaatsvindt. Hij wil het museumbezoek transformeren tot een unieke ervaring die speelt met ruimtelijke en temporele grenzen, en de zintuiglijke beleving van de bezoeker, die door de ruimte geleid wordt door de orkestratie van beeld en geluid. Voor de maker is de expositie niet zozeer een totaalwerk als wel een noodzakelijke wederkerigheid die een voortdurende reeks open mogelijkheden biedt. 

Zie ook No More Reality Whereabouts.