Olivier Assayas is een echte cinefiel wiens creatieve esthetiek vele bronnen kent. Zoals zoveel kunstenaars en intellectuelen van zijn generatie werd zijn politieke bewustzijn gevormd en bezield door de Parijse studentenrevolte van 1968. Hij was in de jaren 70 recensent bij het invloedrijke filmtijdschrift Cahiers du cinéma en schreef daarin niet alleen bewonderend over belangrijke Europese filmauteurs (Bresson, Bergman, Tarkovski), maar ook over opkomende Aziatische stemmen. (Later maakte hij HHH, een documentair portret van de Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien). 
Assayas ging in de leer bij zijn vader, zelf regisseur/scenarist, die zijn zoon steeds meer liet schrijven naarmate zijn gezondheid in latere jaren verslechterde. Assayas’ werk, gekarakteriseerd door  hoge intelligentie en visuele allure, heeft interessant genoeg door de afwisseling van thema’s, onderwerpen en stijlen altijd een hoge mate van eclecticisme behouden, zonder in te druisen tegen de eisen van de auteurscinema. 
Irma Vep (1996, misschien wel zijn meest geprezen film tot nu toe) is een achter-de-schermen-komedie over filmmaken, maar de tv-productie Carlos (2010) is een realistische, wereldomvattende thriller, die doet denken aan het werk van Michael Mann, van wie  Assayas een groot bewonderaar is. L’eau froide (1994) is een fraai geobserveerd coming-of-age-verhaal, terwijl Clouds of Sils Maria (2014, met Juliette Binoche en Kristen Stewart) een complexe vertelling is over persoonlijke onzekerheden en beroepsnijd tussen acteurs. Zijn film uit 2016 voor de competitie in Cannes, Personal Shopper (ook met Kristen Stewart), is een spookverhaal dat speelt in de eigentijdse wereld van op maat gemaakte dure aankopen en smartphones. In elke film tart Assayas de verwachtingen van het publiek en richt hij zijn artistieke zintuigen op de manipulaties achter tweedracht en dat doet hij op zeer genuanceerde en fragmentarische wijze – shot voor shot, scène voor scène en personage voor personage.

do 2 feb, 15:00, de Doelen Jurriaanse Zaal, €5,50