Terwijl we de 24-uurseconomie onder de loep nemen, verruilen we de bioscoop voor hotels en zetten we vraagtekens bij 'traditionele' filmvoorstellingen - hoe lang hoort een film eigenlijk te duren? 

Dat tijd geld is, is een wijsheid die al wat jaren meegaat, maar die dreigt nu een sinistere meerwaarde te krijgen. Wetenschappers zijn al enige tijd op zoek naar middelen om de slaapbehoefte van mensen te verminderen of te omzeilen. Handig voor militaire toepassingen, maar volgens cultuurhistoricus Jonathan Crary ook een effectief hulpmiddel bij een verdere groei van het kapitalistische systeem. 24/7 richt zich op onze snel veranderende wereld en de invloed daarop van de aandachtseconomie. Participanten daarvan staan continu met elkaar en de wereld in verbinding en hun levens zijn verstrengeld met glasvezelkabels en wifi-netwerken. Wat betekent het voor ons dat de grens tussen werk en vrije tijd en tussen dag en nacht aan erosie onderhevig is? En hoe beïnvloedt dat onze perceptie van de realiteit? 24/7 onderzoekt die vragen en verlaat daarvoor grotendeels de bioscoopzaal – behalve voor de vertoning van Park Lanes, Kevin Jerome Eversons acht uur durende observatie over fabrieksarbeiders. 

De rest van 24/7 speelt zich af in lobby's, kamers en andere ruimtes van Rotterdamse hotels. Die herbergen installaties, compilaties, optredens en korte en omvangrijke kunstwerken, over slapen, waken, werken, reizen, en over aandacht en duur. Zo kan de bezoeker – in zijn eigen tijd – het aan inflatie onderhevige fenomeen van dagdromen weer volop omarmen.

Dertig installaties en performances zijn er in drie Rotterdamse hotels: Grand Hotel Central (Kruiskade 12), Hilton Rotterdam Hotel (Weena 10) en nhow Rotterdam (Wilhelminakade 137). Onder meer de performance If the bed were water, you could sleep on a wave. Van donderdag 22 tot en met woensdag 28 januari (van 14:00 tot 17:00 en van 19:00 tot 22:00 uur) laat Emi Kodama daarin de dag in nacht veranderen en vice versa. Met manipulatie van de belichting creëert zij het magische uur van de wolf: het uur waarin blauwe schaduwen dieper worden en onzeker is of de persoon naast je wel echt een mens is... Ondertussen vertelt Kodama een verhaal. Daarin ondergaat de hotelkamer een metamorfose en wordt de luisteraar tegelijkertijd astronaut en diepzeeduiker. 

In Grand Hotel Central is een hotelkamer gereserveerd voor Agnese Cornelio's performance [Working Title]. Van donderdag 22 tot en met woensdag 28 januari doet deze kamer dienst als haar tijdelijke montageruimte. Cornelio ordent er live haar videoarchief. Ook in Central (uitsluitend op woensdag 28 januari om 15:00 uur!): de performance I Feel Love van Anna Barham. Samen met twintig deelnemers neemt Barham de songtekst van de Donna Summer-discoklassieker drastisch onder handen.

Films in ‘Signals: 24/7’