De derde film van regisseur Pablo Larraín over de Chileense dictatuur van generaal Pinochet, die duurde van 1973 tot 1990. Na zijn film over het leven tijdens de dictatuur (Tony Manero, 2008, KNF-winnaar in Rotterdam) en één over het begin ervan (Post Mortem, 2010) toont hij nu de uiteindelijke doodsteek voor Pinochets regime: de pro-democratische Nee-stem in een referendum dat in 1988 onder internationale druk werd gehouden.
De hoofdrolspeler van Tony Manero en Post Mortem, Alfredo Castro, heeft ditmaal een belangrijke bijrol, terwijl de hoofdrol is weggelegd voor Gael García Bernal, die als commerciële reclamemaker de zwaarmoedige politieke oppositie aanzet tot een vrolijke, optimistische Nee-campagne. Na de strak gestileerde vormgeving en zwart-komische toon van zijn twee vorige films hanteert Larraín nu een reportagestijl, waarin dankzij het gebruik van oude U-matic-videocamera's originele nieuws- en reclamebeelden naadloos konden worden geïntegreerd. Zie ook Prófugos in Signals: Changing Channels.

Filmmaker
Pablo Larraín
Productieland(en)
Chili, Frankrijk, VS
Productiejaar
2012
Medium/Formaat
DCP
Lengte
118’
Taal
Spaans
Producent
Juan de Dios Larraín, Daniel Marc Dreifuss
Productiebedrijf
Participant Media, Fabula Producciones
Sales
Funny Balloons
Scenario
Pedro Peirano, based on a play by Antonio Skarmeta
Camera
Sergio Armstrong
Editor
Andrea Chignoli
Production Design
Estefania Larraín
Sound Design
Miguel Hormazabal
Cast
Gael García Bernal, Alfredo Castro